Rainbow Box

One Night Stand Part 3

2012-03-02T14:02:00.001+03:00

Part 1

Part 2

Shit.

Hindi ko alam kung sakit o sarap ang naramdaman ko sa ginawang iyon ni Bryan. Ang lakas ng pagkakahatak/pisil nya. Masakit ang mariing pagkaskas ng tela sa maselang parte kong iyon. Hindi pala, masarap...

Fuck.

Basta ang alam ko lang, napa-ungol ako ng malakas at malalim...

Ungol na nagpangiti kay Bryan habang unti unti syang lumalapit para mapaglaruan ulit ng dila nya ang dila ko.

*******

Ang sarap...

Ang init ng bibig nya at umaalingasaw ang pabango nyang nahaluan ng amoy ng alak. Ang init nya, parang nilalagnat. Humahabol ang katawan nya sa bawat galaw ko. Ibinabalik nyang lahat ng libog na ibinibigay ko sa kanya.

Ang sarap...

*******

Lumikot ang kamay ko at hinanap ang zipper ni Bryan. Halos mamutok ang pantalon nyang suot. Nataranta ako... sa libog, sa excitement, sa thrill. Putangina talaga. Nanginginig ang kamay ko sa arousal at sa kaba. Puno ng pagnanasa kong binuksan ang butones ng kanyang pantalon. Malakas ang kaba ng dibdib ko. Gustong-gusto ko na iyong tikman.

Naglalaway na ang ulo ng kargada ni Bryan. Tumagos na yun sa brief nyang suot. Tamang tama, ready na rin ako. Putangina, kaninang kanina pa ako ready.

Hindi naging marahan si Bryan sa mga kilos nya.

Shit, yung kamay nya na kanina lang e humahatak sa shorts ko, ngayon e nasa loob na ng panty ko. Hindi ko na namalayan kung kailan nya binuksan ang butones ng maong kong short pants. Hindi ko na rin malaman kung kailan nya sinimulang hawakan ang basang basa kong hiyas. Patuloy pa rin sya sa paghalik sipsip sa bibig ko. Nawala na rin ako sa sarili ng sumayad sa palad ko ang matigas at malaki nyang ari. Tingkayad ang mga paa ko sa lalim ng pagkakapasok ng gitna niyang daliri. Masarap. At mas sumarap pa ito ng idagdag nya sa loob ang kanyang hintuturo.

Mabilis, masakit, masarap.. Malapit na akong labasan..

**********

Hindi ako nahirapan ng ipasok ko ang daliri ko kay Yna. Madulas na madulas na sya. Nakapikit nalang din sya sa kabuuan ng paglalaro ko sa maselang parteng iyon. Hindi na nya siguro napansin na nakatitig ako ng ikinalas ko ang labi ko sa kanya. Tingala at bukas ang bibig sa patuloy na pag-ungol kada labas pasok ng mga daliri ko sa loob. Nanginig ang hita nya ng bigla kong abutin ang pinakamalalim. Matinis na tili ang bulalas nya pero dali dali ko ring tinakpan ang bibig nya. Walang pwedeng makaalam na nandito kame pareho sa loob.

Alam kong malapit na syang labasan kaya't inalis ko ang mga daliri ko.

"Shhhhh...iiiiiitttttttt..." panghihinayang ni Yna.

**********

Tarantadong to. Ang sakit sa puson.

**********

Nagulat nalang ako ng biglang gumalaw pababa si Yna at dilaan ang ari ko kahit nasusuotan pa ito ng brief. Mayamaya pa'y naghalo na ang laway nya at laway ng naaatat kong pagkalalaki.

Mainit ang loob ng bibig ni Yna. Pinaikot ikot nya ang dila nya sa kabuuan ng ulo habang nakasipsip sa katawan.. Ang sarap... kulang nalang e, ipasok ko ang lahat at sagarin hanggang umabot sa lalamunan nya. Pakshet. Nakakapit sya sa puwitan ko habang sumisipsip at naglalaro. Umuungol pa ang putangina. Ang sarap ng garalgal ng boses nya.

Tumayo sya at inalis sa harapan ko ang blouse nyang pakiramdam ko e sumikip dahil sa laki ng suso nya na kanina pa libog na libog. Mabilis at walang pakialam. Hinayaan niyang mahulog ito sa sahig ng banyo.

Kahit sa ilalim ng bra nyang suot, bakat ang utong ni Yna. Palagay ko, napansin nyang nau-ulol na akong makita ang itsura non kayang nakangiti niyang tinanggal ang lock at dahan-dahan nyang inalis ito..

Puta.

Nilaro nya palad ang matitigas nyang utong at saka magiliw itong pinisil. Maya maya pa'y ibinaba na niya ang shorts kasabay ng panty. Tumalikod si Yna at inusli ang puwitan sabay hawak ng dalawang kamay sa pader. Lumingon siya at tumitig ng diretso sa akin.

"Fuck me."

Imahe galing kay Tumblr

**********

Hindi na ako naghintay pa ng kahit anong kumento galing kay Bryan. Nagmamakaawa akong tumingin sa kanya para iparamdam sa akin ang kanina ko pa gustong maramdaman.

Gusto ko ng sex.

Yung rough.

Gusto kong maramdaman kung paanong pupunuin ng ari nya ang sa akin.

Gusto kong isagad nya sa akin iyon hanggang magmakaawa akong dahan-dahanin nya ang pagbayo.

Gusto ko ng labasan.

Hindi ako binigo ni Bryan sa lahat ng expectations ko sa kanya. Napaitlag ako ng pinilit niya iyong ipasok. Nanginig ako ng maramdaman kong dumikit ang ulo ng ari nya sa pwerta ko. Putangina.

Punong puno ako.

Sagad na sagad.

**********

Napasabunot ako sa kanya ng bigla nyang sakalin ang ari ko habang nasa loob nya. Hindi na sya makahintay na ako ang kumilos. Iginiling nya ang balakang nya habang umuungol. Hawak ng isang kamay ko ang umaalog nyang suso. Sa bawat pagikot, may kasunod na muscle control. Sinabayan ko ng dahan dahang paglabas pasok ang indayog ni Yna.

"Shit. Shit. Shit."

Tumiklop ang tuhod ni Yna at naglapit ang mga hita nyang nakabukaka. Pumipintig ang ari kong palupaypay sa loob ng hiyas niyang basang basa.

Malakas, mabilis at habol hininga kaming pareho.

**********

Naririnig parin namin ang kantang nakasalang sa bidyoke ng mga lasing sa labas.
Mas malakas ito kaysa kanina.

Isang maliwanag na ilaw ang nagreflect sa tiles ng banyo.
Flash ng camera.

Putangina.

*fin*

TAG: 11 Qs

2012-02-24T14:32:00.002+03:00

Nakakahiya naman kay Jaid na ngayon ko lang nalaman na may tagged post pala ako galing sa kanya.

Pasensya na ineng, busy ako sa pagi-internalize sa susunod na scene sa ginawa kong kagaguhan na may parts parts pa.

INSTRAKSHENS:

Post 11 random things about yourself
Answer the tagged questions
Create 11 questions for the people you tag to answer.

11 RANDOM SHITS:

I despise clowns.
I hate marshmallows.
Dancer ako nung elementary ako, pati nung high school.
Ayoko ng sprinkles sa ibabaw ng ice cream.
Natapilok ako sa tapat ng Manila City Hall nung 7 months pregnant ako. Walang tumulong saken para tumayo.
ECE ang course ko nung college sa PLM. Nagshift ako sa EE. Nabuntis ako at hindi pumasok ang grade ko sa quota. Nagtransfer ako sa TIP Manila as ECE student ulet.
Undergraduate ako.
I'm an introvert.
Sabi nila, creative people are more dishonest and most likely to cheat. I am, often times, creative.
Mas attractive sa akin ang taong may sense kesa pogi o maganda. I am sapiosexual.
Takot ako sa manika.

ANSWER THE TAGGED QUESTIONS:

Bakit yan ang napili mong url ng blog mo? -e tangina kase, kala ko dati nong una akong gumawa ng blog, dapat tunay na pangalan mo ang ilagay mo para madali ka daw makilala. akala ko naman positive ang effect non. e pwede naman pala kaseng gawa gawang url lang. kainis.
Kung papipiliin ka, maasim, matamis, o maanghang, bakit? -maasim na maanghang. parang yung sawsawan ng fishball at kikiam. baket? kase yummeh!
Kung may pagkakataon kang tumira sa ibang planeta, anong planeta ito at bakit? -bago ko ito sagutin, kailangan ko muna ng pruweba na pwedeng tumira ang isang dyosang katulad ko sa ibang planeta. chos.
Ano ang pinakaayaw mong maging trabaho, bakit? -taga make-up ng clown at ng patay.
Paano, saan, kanino, at kailan nangyari ang first kiss mo? -si Mark. Sa text ko lang sya nakilala. After mga ilang linggo naming maging magtextmates, nagkaron na sya ng guts para pumunta personally sa bahay namin at manligaw. Yes, sa bahay ang EB namin. After mga ilang linggong panliligaw, may guts na syang dalhin ako sa kusina ng bahay namin at halikan habang ang paalam namin e, makikiinom lang sya ng tubig.
Ano ang una mong sasabihin sa ex mo kapag nakita mo siya? -Hindi ako ang unang magsasalita.
kung magiging type of cake ka ano ka and why? -Ice cream cake. Masarap ako e. LOL
kung pwedeng piliin ang bilang at kasarian ng magiging anak mo ilan, at ilang babae o lalaki ang gusto mo? -Tama na sa akin ang dalawa. Ang hirap manganak noh! Lalo namang mahirap magpaaral jusko! Isang lalake (si Darryl na yan) at isang babae.
ano mas gusto mo, iwanan o mang iwan? -E di wala. Masakit kaya ang maiwan, lalo na kung bihis na bihis ka na, tapos hindi ka pala makakasama? O e kung ikaw naman ang mangiwan? E di nasayo ang lahat ng sisi?
kung magkakaroon ka ng pagkakataon na makausap ang presidente ng pinas ano ang sasabihin o itatanong mo sa kanya? -Hiring ba kayo?
and lastly, sino ang pinakainspirasyon mo sa buhay except sa pamilya mo, at bakit? -Pass

Create 11 questions for the people you tag to answer.

Ilang taon ka na?
Ano ang tunay mong pangalan?
San ka nakatira? (Complete Address)
Kung halimbawang mahuhulog ang wedding ring/engagement ring/friendship ring mo sa bowl na puro tae ng iba't ibang tao, pupulutin mo parin ba ito? Bakit?
Who is your crush?
Who is your first love?
Describe yourself in 3 words.
Ano ang pinaka-extreme na nagawa mo para sa pagmamahal?
Kung bibigyan ka ng pagkakataon, baket?
Kaninong trabaho ang mas mahirap? Sa toothbrash o sa toilet paper?
Truth or consequence? (Kung ano man ang pipiliin mo dito, syempre either may itatanong ako sayo or may ipapagawa di ba?)

Ang tag ay para sa mga anonymous, mayayaman at ayaw sa tagging na sina DUKING, AIM, BALAENG AYIE, CECE, SALBE, GLENTOT at KUYA KIKO. (tatamad ako maglink, kilala nyo kung sino kayo)

One Night Stand Part 2

2012-02-04T13:17:00.000+03:00

PART 1

Pasimple akong kumambyo at luminga para hanapin kung san banda ang banyo. Halos hindi maaninag ang lugar dahil sa kapal ng usok na galing sa sigarilyo. Lasing na ang mga kasama namin. Meron ng nagkukwento kahit walang nakikinig. Meron na din tutulog tulog na sa inuman. Ayos. Hindi na nila mapapansin kung mawawala kame ng panandalian ni Yna.

Mabilis kong tinungo ang banyo. Diretso sa pambabae. Tangina hindi ko papalampasin ang pagkakataong yun. Palay na ang lumalapit sa manok. Hindi ko pa ba tutukain? Cool lang para naman hindi halatang atat din akong umisa. Nakakatuwang nakikita syang sabik na sabik. Hindi ko ii-spoil ang moment na yun. Hahayaan ko syang maglaway... Papalibugin ko sya ng husto.

******

Narinig kong bumukas ang pintuan ng cr. Alam kong si Bryan na yon. Sya nalang naman ang natitirang nasa huwisyo sa grupo.

Hindi ako yung tipo ng babae na magaaya ng sex sa lalake. Pero iba si Bryan. Sa kanya lang ako nakaramdam ng ganitong libog. Unang beses ko palang syang nakita, gusto ko na sya. Pero syempre, hindi ako nagpahalata noong una. Baka lumaki ang ulo. Sabihin pa nyang patay na patay ako sa kanya. Ayoko naman na isipin nyang easy to get ako dahil hindi naman talaga ako ganon. Yun lang, talagang malakas ang appeal sa akin ni gago. Irresistible talaga ang loko.

Nung nalaman kong magpapameet up, hindi na ako nagdalawang isip na sumama. Hindi ko na papalagpasin. Sasama din kase si Bryan. Aayaw pa ba ko? Two days before nga handa na ang isusuot ko.

Minadali ko ang pagre-retouch. Naghugas na rin ako. I'm sure susunod kaagad si Bry. Matigas na sya nung hinawakan ko e. Uneasy na sya bago pa ako tumayo. Ilang beses ko din nahuling nakatingin sa dibdib ko. Tangina, malibog rin pala.

Nakangiti ako ng pumasok sya sa loob ng banyo. Lumapit sya sa akin. Kinabahan ako. Hinalikan nya kaagad ako sa bibig at kinabig ako papalapit sa katawan nya. Ang sarap ng kamay nya sa likod ko. Ang kisig ng mga braso nya. Lalaking lalaki. Naramdaman kong nanlabot ang tuhod ko ng literal. Putangina, nangyayari pala talaga yun sa totoong buhay. Hinanap ng kamay ko ang lababo para kumapit at lalong akong idiniin ni Bry sa katawan nya.

Dahan dahang humakbang pasulong si Bryan, Napaurong ako. Maingat, habang dinadampihan nya ako ng masasarap ng halik. Mabagal at marahan, nakakapanindig balahibo. Umikot ang dila nya para hanapin ang sa akin. Putanginang to, sinasabik ako masyado. Basa na ako. Nararamdaman ko na sa panty ko.

Narating namin ang pader ng banyo. Mariin ang pagkakapikit ko sa pananabik sa susunod nyang gagawin. Nakasandal na ako ng kumalas ang labi nya sa akin. Bahagya akong nakanganga dahil sa likot ng dila ni Bry at humahangos pa ako excitement ng teasing na iyon. Napakagat ako sa labi ko sa frustration dahil sa paghihiwalay ng mga bibig namin. Putanginang bitin na bitin ako. Gumapang ang kanang kamay nya balikat ko habang naka-tukod ang kaliwa sa dingding. Napadilat ako ng mariin niyang pinisil ang dibdib ko.

******

Ang lambot ng suso ni Yna. Talaga palang malaki yon. Kala ko bra lang. Punyeta suso pala nya talaga lahat. Napaliyad sya nung sunod sunurin ko yung pisil ko. Ang lakas ng hininga nya. Ang ganda nya tignan. Inilapit ko ang bibig ko sa kanya pero hindi ko sya hinalikan. Habol ang bibig nya sa akin. Tangina talaga. Ang init ng babaeng to.

Ibinaba ko ang kamay ko papunta sa balakang nya. Mabilis ko din dinakot ang hiyas nya na nasusuotan pa ng shorts... Basa sya.

ITUTULOY.

Bakit nga ba mas masarap magsulat?

2012-01-30T09:01:00.002+03:00

Dahil sa pamamagitan ng titik at sa pagbabaybay ng mga salita mo maihahayag ang tunay na nararamdaman ng iyong puso. Sa paghahabi ng pangungusap mo mailalahad ang iyong tunay na damdamin.

Nagsusulat ka dahil gusto mong marinig… sa pamamagitan ng malawak mong imahinasyon.

Nagsusulat ka para sa iyo… at para sa mga kinikimkim mong mga saloobin na hindi mo maisa-boses.

Nagsusulat ka para malaman ng iba ang gusto mong sabihin, bago pa man may ibang taong pumigil sa iyo sa gitna ng iyong pangugusap.

Ganun yun e. Pwede mo ng isulat lahat ng gusto mong isulat, bago pa man may isang kritikong mag-umepal sayo.

*****

One Night Stand

2012-01-28T09:33:00.000+03:00

"Be with me in private?"

Klarong klaro ang rehistro ng mga salitang binitawan ni Yna habang nakadikit halos ang labi nya sa tenga ko. Malakas ang tawanan ng mga kasama namin pero rinig na rinig ko sya. Mainit ang hininga at humalo na ang pabango nya sa amoy ng alak. Naramdaman ko ang pagtibok ng maselan kong parte ng marinig ko ang mga salitang iyon. Putangina. Hindi ko akalaing aayain ako ni Yna.

Hindi sya masyadong nagsasalita. Paminsang tango lang at ngiti ang sagot nya sa mga kasama namin. Unang beses nya kasi. Magkakakilala na halos lahat dahil maraming beses ng naulit ang meet-up na ito pero ngayon lang sya nakasama. Malimit tumawa si Yna pero masarap yon sa pandinig. Nagkaayaan ng inuman noong gabing iyon pagkatapos mag-dinner sa isang restaurant. Maaga pa naman daw kase para umuwi.

Pagkatapos ng apat na beer, nagsimula ng maging kumportable si Yna. Hindi na sya pigil sa pagkukwento. Malakas na rin ang boses nya. Bumibirit at nakikipag-agawan na din sya sa mikropono para magbidyoke. Sa pagkakaupo ni Yna sa kaliwa ko, kita ko ang korte ng magaganda nyang suso na nakadungaw sa dahil sa mababa nyang neckline. Sabagay, may K naman talaga syang magsuot ng ganon. Maganda ang boobs nya, mabilog at umaapaw sa bra. Tangina. Parang napapako ang mata ko sa tuwing mapapaurong si Yna sa akin. Alam kong nahuli nya ako ng makailang beses na nakatingin sa parteng iyon pero patay malisya lang siya. Ako na ang naiilang pag nahuhuli nya ako, pero hindi ko talaga mapigilan.

"Please?"

Nakuryente ako sa mapungay niyang mata. May tama na sya dahil sa nainom nya at namumula na ang kanyang mga pisngi. Shit. Halos wala syang pakialam sa mga taong alam naman nyang maaaring makarinig sa sinasabi nya sa akin. Nakangiti sya ng bahagya habang tila nagmamakaawa na samahan ko sya sa mga natitirang oras ng gabing iyon. Nakadantay ang kamay niya sa hita ko. Puta. Dobleng init ang nararamdaman ko dahil sa ang lapit lapit nya sa akin. Nakalitaw ang umbok ng makikinis nyang suso habang nakadiin iyon sa braso ko. Ang ganda talaga, nakakamagnet ng putanginang mata. Ngumisi ako sa kanya at tinitigan ang labi nyang mamasa-masa dahil sa kakainom pa lang nyang beer. Hinawakan ko ang hita nya sa ilalim ng lamesa. Naka-di kwatro si Yna at malaya kong nahaplos ang balat nya dahil sa maikling short pants nyang suot. Napa-itlag sya ng hagurin ko iyon.

Hindi ako magmamalinis at hindi ko sasabihing hindi ako attracted kay Yna. Maganda ang katawan nya, makinis pa ang legs. Lalo pang nae-exaggerate ng pekpek shorts ang hubog ng pwet nya. Maaliwalas ang mukha at may magagandang ngiti. Pakiramdam ko nga kumikislap ang mga mata nya sa tuwing maniningkit ito dahil sa pigil na pagtawa. Aaahhh... Ang pakiramdam ng malambot nyang katawan na nakayakap sa akin... Ang pagdiin ng mga malulusog nyang suso sa dibdib ko... Ang amoy ng kanyang buhok... Iniisip ko palang, tinitigasan na ko.

Lumipat sa pagkaka-di-kwatro si Yna at umusog sa tabi ko. Sumandal nya sa upuan, sumiksik sa akin at pumagitna ang braso ko sa dibdib nya. Tangina naman, ang lakas na rin siguro ng libog nito. Hindi na rin makapagpigil kahit na maraming tao. Mainit ang pagitan ng dibdib nya. Siguro dahil na rin mainit ang katawan nya dahil sa alak, o mainit ang katawan nya dahil sa taas ng libido, o dahil talagang putanginang mainit lang sya. Pucha. Kung gago lang ako, baka tinira ko na sya dito.

Pigil na pigil ako kahit nahihirapan dahil sa matigas kong ari na nakabukol sa pantalon. Kada halakhak ni Yna, sya namang kaskas ng katawan nya sa akin. Hindi ko alam kung ginagawa nya yon on purpose pero nasasarapan ako. Kaya sige lang. Enjoy lang.

Tumayo si Yna at nagpaalam sa grupo na pupunta ng ladies room. Pero bago sya umahon sa kinauupuan nya, idinampi nya at pinisil ang bukol ko sa pantalon. Napakagat ako sa labi. Pagkatapos ng dalawang minuto ng pagalis ni Yna, tumayo ako.

ITUTULOY.

Ikaw at Ako sa Gawa Gawa kong Mundo

2012-01-24T13:27:00.000+03:00

(A Daydream)

Sa paglipad ng diwa kasabay ng pagsibol ng umaga,

Kamalayang tutungo sa iyong pagsinta,

Papunta sa lugar na walang nakapupuna,

Tanging ikaw lang at ako ang nakakikilala.

Sa ugoy ng hangin at halimuyak ng dagat,

Kasabay ang mga ibong humuhuni ng banayad,

Hawakan mo ang kamay ko't ika'y aking dadalhin,

Hahagkan ng mahigpit... aangkinin.

Sa saliw ng tugtuging dulot ng karagatan,

Mga hampas ng alon sa dalampasigan,

Isayaw mo ako sa ilalim ng mga ulap,

Bigyang katuparang itong aking mga pangarap.

Ibulong mo sa hangin mga salitang inaasam,

Tuluyan mong pawiin yaring mga agam-agam,

Hayaan mo akong, sarili ko'y paniwalain,

Na sa sandaling ito, ikaw ay sa akin.

Imahe galing kay Google. Tula para sayo, "Ben"

Bright Lights, Big City

2012-01-09T22:46:00.000+03:00

*blogging through mobile*

I come to know the city at night. That is when my weary soul wanders and loiters. It's my time of the day. When twilight starts to reveal itself and darkness starts to eat the day away. I see it... from the beaming street lights... to the cars head lights... to the glistening little lamps on the sidewalk up to the flashy neon banner of that establishment where they sell girls who has too much skin to expose.
I fuck them with my eyes. Those faces who are willing to give a five minute climax in exchange of pennies. They give me a maximum of two, for free, without them even knowing that they satisfy the hell out of me.

I know the secrets in every curb of them streets. I am a witness to some of it.
They remained hidden in the darkness of each turn. .
Those etched words on the wall, those weird graffitis written with emotions, the almost abstract drawings...
I saw how they came there. I saw who gave birth to them.
Every single one of them were created under the navy blue night.

I know the life of the nocturnal people, the graveyard shifters.
How heavy they puff them cigars during breaks.
How alive they are in the wee hours.
How they amazingly turn the lonely streets into heaven.
Some satisfied being all by themselves while most of them gathered into groups. Chit chatting a never ending story. Laughing their tired bodies away.

I know the hums of the old homeless man who sits near that open mini stop where i use to eat.
He would tell me stories of which i am not familiar with.
Most of the time he interests me, until he starts to get lost on his own stories and both of us couldn't makeout what he is trying to say.

I know the soft snores of the little angels curling up beside the trash. Them, sleeping soundly amidst the hustling of the few cars passing by.
It has become their lullaby. The stars, their night light.
They almost become invisible, covered by stitched newspapers and plastic bags which has been their sheild for the cold city breeze.
It was the only freedom for them, sleep that is. And in dreams they can only be children once again.... Where there are only rainbows and butterflies instead of traffic jams and pollution.... There are only laughters instead of car horns.

As i sit on my chair and let the cool artificial air blow on my cheeks, i realize how lucky i was. I realized how.....

"Manong ano ba! Green light na! Paki arangkada na please? Late na ko! Kaya nga ako nagtaxi para mas mabilis oh!"

:)

Year End Post

2011-12-31T14:15:00.001+03:00

Bago natin i-welcome ang 2012, let us look back on the past years.

Samahan nyo akong mag-reminisce.

Kuha yan sa Grotto Vista Resort. Umiyak pa ako para lang makasama. Sabi ni mama dati, "Swimming nanaman! Hindi ka naman natututong lumangoy!" Very supportive indeed.

Kahit mukha akong ulikba in red dress and red stilleto, nanalo parin ako ng Miss Senior. Must be my very gay make-up. LOL

DKNY. Dede ko na yan.

Kalahati na ng klase namin yan. 28 lang kami nung 4th year HS ako. Hinding hindi ko yan makakalimutan. ako lang ang nagiistand out sa red kong tshirt. O take note: naisusuot ko parin yang tshirt na iyan. Dala dala ko sya hanggang dito sa Qatar.

Sabi sa amin, pag maghahawak ng babasahin, sisiguraduhing hindi natatakpan ang mukha para sa mga photo ops. Well.....

Kasali ako sa model platoon at ang reason kung bat ako kasali doon e dahil quitter ako. Hindi ako tumuloy ng pagte-training as officer kase ayaw kong mangitim. Kailangan kasing magtraining kahit summer. Yes, I know what you are thinking, ang kapal ng mukha ko. Haha!

So there. Goodbye 2011, hello 2012!!!!!!! Happy new year everyone! God bless us!

Like the First Time

2011-12-28T18:43:00.002+03:00

Before everything turns into mere memory,
Can i ask you a favor?
Let us look back on what we have shared,
On how happy things were,
How life was once easier for us,
How for an instance we changed each others lives.
Can we look back on how we both laughed at the silliest of things?
Can we reminisce on how we were once so inlove,
With each others stupidity,
With each others wit,
Each others dumbness,
Intelligence,
Truthfulness,
Sweetness.

Can we look back on how we tried to convince ourselves that this...
Is never going to end.
Can we remember the feelings of forever,
Which we both believed was possible?
Can we try to bring back those genuine smiles?
Those faithful words
And sweet goodnights?
How things were once so serene...
How blissful our lives had been. ..
How we believed we could do anything?

Before i wake up without you by my side,
Can i ask you a favor?
Can you please let me feel how the first time felt?
Help me remember how i was once the only person you needed,
To help you get through the day,
How once my words comforted you,
How my presence helped you to calm the busy world around,
Help me remember how, for once, i knew, all i needed was you.
Make me feel that everything that was happening was for a reason.
Be my world once again.
Be my everthing.
Be all i ever need.
Be mine.

Before everything turns in to "past"
Love me again.
Like the first time...

******

Random Scribbles unearthed on my drafts.

image from google

Kamusta ang pasko mo tol?

2011-12-26T13:55:00.000+03:00

Muntik ko ng makalimutan kung bakit peyborit season ko ang krismas dahil sa matinding homesickness na ipinaranas sa akin ng sanababits na miles away from home. Few days before Christmas, hindi pa ako tinatantanan ng espiritu ng jejemonismo at emo-ism. Abot langit ang envy ko sa mga uuwi. Oo kayo yon, iyah, bulakbol, roanne at aim. Pagduldulan pa ni kuya bulakbol at kuya aim ang napipintong inuman nila wan of dis days. Tse. Ang sakit nyo sa bangs kaconfe.

Nairaos ko naman ang pasko ko ng maayos. Masarap pala talagang makikain sa ibang bahay. Bukod sa effortless na sa pagluluto at pagpe-prepare ng mga yummy dishes, pipilitin ka pa ng pipilitin na sumahod ng kung anu-anong nakahain na putahe sa hapag... kahit na magmakaawa ka na sa mga host na nasusuka ka na sa kabusugan. Asikaso to the max. Ang sarap lang. Meron ka pang take home na pwede mong gawing breakfast the next day... At lunch... At dinner... At pag sinuwerte ka pang hindi mapanis ang mga binalot mo galing ibang bahay, pwede mo pa itong ihain sa new year.

Bukod sa masarap at iba't ibang foodtrips na madadatnan mo sa bahay ng host, meron ka pang libreng alak. Dito sa lugar kung saan limited edition at para sa mayayaman lang ang liquor, swerte na talaga ang maka-libre ka Pag pasko marami neto. Maraming mga makukunat ang naglalabas ng riyals for the spirit of christmas. Sad to say, hindi ako ganun. Kaya ayun, nakiinom nalang ako. Lol.

Meron ka ng libreng lafang at libreng hangover, meron ka pang libreng entertainment. Hindi ko talaga kinaya ang Touch by Touch na binidyoke ng isang nakikikain ding katulad ko.

"Do it we still do it!!!!!" Na parang sinisinok lang.

Pero mas hindi ako makagetover sa mga kwentuhang lasing. Honestly speaking, parang baby talking nalang ang ginagawa nila. As in lahat lahat na sila sabay sabay na nagsasalita. Wala ka ng ibang maiintindihan kundi ung tawa ng mga usi na nakikinig.

Since its the season to be kind to one another, andami kong natanggap na regalo. May mouse, may keyboard... Sayang walang CPU at monitor. May tshirt, may fleece blanket at may pantulog. But the best thing about gift giving is...... Yung mga nawawalan ng malay pag lasing na at bigla nalang namimigay ng pera! Bwahaha.

All in all, masaya ang naging pasko ko. Kahit malayo ako sa mga taong tunay na nagpapasaya sa akin, napunan naman ito ng mga tao sa paligid ko. Mabait talaga si Papa Jetut. Alam kong hindi ako worthy sa lahat ng libre sa paligid ko pero walang pagaalinlangan parin niyang ibinibigay ito sa akin. Thank you Papa Jetut. You're da best! Happy birthday! I love you!

P.S.
I was there, staring at the northern star, wishing I was with you on that certain moment. I wished... That one day I wouldnt be staring on a star anymore. I would be looking at your face, holding your hand, feeling you breathe. I figured you can never be too far if we are under the same sky. I didn't know if you were gazing on the same star, but i know that somewhere, under those rummage of heavenly bodies, you were there, looking up, eyeing a same bright little light just as i am... I know that on that moment we were somehow connected. Silently saying our Merry Christmas to each other. Quietly hoping that we could own that moment together.

You were with me... In my thoughts... In my heart... In my every little sigh... In my every little murmur of prayer...
Sabi mo nga, konti nalang. Sana talaga.. Sana.
I am willing to be patient. I am willing to wait. Because you are worth it all. I miss you.

What a luxury it must be to just disappear

2011-12-11T13:32:00.001+03:00

yung pag may gusto kang sabihin pero hindi mo masabi.

may gusto kang mangyari pero hindi nangyayari.

may gusto kang gawin pero hindi mo magawa.

yung may gusto kang kunin na hindi mo makuha.

yan yon.

Tawag ng Laman (Repost)

2011-12-05T13:13:00.001+03:00

Bahagya akong tumingala upang habulin ang aking hininga. Sa ganoong posisyon, ramdam na ramdam ko ang mainit nyang hiningang halos humahangos. Namutawi ang mahina at malalim nyang ungol sa pagkalas ng aming mga labi. Bagsak ang aking magulong buhok sa unan kung saan sya nakahiga. Nasa sahig na ang kulay puti kong sando at pantalon habang nakakalat sa kung saan ang aming mga panloob. Nasa ibabaw na nya ako ngayon at kita ko ang bawat reaksyong hindi maikubli ng kanyang mukha sa bawat galaw na ginagawa ko. Nakakabighani siyang talaga. Lalaking lalaki ang kayang mukha. Moreno, matangos na ilong, magandang labi.

Nakakalibog.

Muli kong ginalaw ang bewang ko. Marahan akong umindayog. Kumilos ako ng paikot habang niraramdam ko sya sa loob ko. Dahan dahan… habang halos isang sentimetro lang ang layo ng kanyang bibig sa akin… Pumikit ako ng mariin. Ang bawat pagsayaw ng aking balakang ay sinasabayan niya ng malalambing na daing. Sa bawat tunog na naririnig ko galing sa kaniya, mas lalong halo halong sensyasyon ang aking nadarama.

Nanginig ang braso kong nagsisilbing suporta ng aking katawan upang magkaron ng konting espasyo sa pagitan ng dibdib naming dalawa. Mainit ang pakiramdam ko kahit na malakas ang buga ng aircon. Nagbubutil na ang mumunting pawis sa pagitan ng sarili kong dibdib. Lumiyad siya na para bang malapit na nyang maabot ang rurok. Tumigil ako.

Wag muna…

Hindi pa…

Mamaya na…

Dumilat siya.

Inangat ko ang aking katawan upang makita nya ang bawat kurba nito. Tumambad sa kanya ang hubad kong kaselanan. Nakita ko ang pagkamangha sa kanyang mukha… Napako ang kanyang paningin sa naghuhumidig kong kambal. Akma syang bumangon upang ito ay halikan ngunit pinigilan ko sya. Hinawakan ko ang magkabila niyang kamay at dinaganan ito habang unti unti kong inilapit ang mukha ko sa kanyang kaliwang tenga. Sinigurado kong tatama ng marahan ang labi ko sa puno nito at saka bumulong…

“Gusto kong manood ka.”

Muli akong bumangon… sa pagkakataong ito, ngumiti ako. Itinaas niya ang dalawa niyang kamay at inunanan ang kanyang palad. Handa na siyang manood.

PART TWO

**************************************

Repost para sa paglahok sa kontest ni Sir Gillboard. Sana lang wala itong promote promote katulad ng pagpapalaganap ng naturang post para i-like sa FB o sa kung anumang social networking sites. Baka mabasa ng family and relatives ko. Lintek.

Goodbye Natalia

2011-12-04T08:28:00.001+03:00

How do you say goodbye to someone?
How do you pass the sad news to somebody else?
How do you tell the story behind one person's passing away?
How do you cope up?

It was one boring winter night, sometime 4 years ago, gustong gusto ko ng umuwi noon. Wala namang ibang pwedeng gawin kundi tumunganga sa harap ng PC. Hindi ako pala chat, hindi ako palapasok sa mga chat rooms pero dahil sa kawalan ng magagawa, I did. I hated the jeje-texts. I hated the way they use emoticons. I even hated the way they talk. But they became my friends.

She has a different face, a pretty face. Kala ko poser, gumagamit ng picture ng iba, para magustuhan ng nakararami. Until nagkabuyuhan na magpakita ang bawat isa sa cam. She has that certain aura na kahit na madilim, it shines... or at least that was what I perceived.

Marami kaming kalokohan, sya ako at si Liyan. I felt like I was a teenager once again. I could say we instantly clicked. They were with me to make the long nights bearable. They helped me get through with homesickness. They became my online family. Every night I was looking forward to being with them. We all had new stories to tell, new something to brag about.

That was all that's left with me now.

Memories.

Kung gaano kapigil ang tawa ko habang kausap sila. Kung gaano halos makalimutan ko ng nasa trabaho ako at wala sa internet shop. How fast my hands in the keyboard were. How I giggled everytime we played scrambled words. Kung pano kami maglaitan, magbolahan, magkulitan, maginisan. Memories. Good ones.

Magpapasko nanaman. Katulad noong tatlong taon na ang nakalipas. Noong halos isumpa ko ang pasko at new year. Dahil hindi ko na makakasama ang mama sa kahit anong pasko at bagong taon. I had one reason less para maging masaya ang Christmas ko noon. Now I have two.

Kung kailan meron na akong schedule kasama sya.
Kung kailan pwede na kaming magharutan ng magkaharap.
Kung kelan meron na kaming line ups ng mga gagawin at lalaklakin.

Ever since I have put up her picture as my profile pic in FB and YM, they have been asking me who she is. Everybody wanted to know the reason why I am using her picture. Everybody wants to know her story.
I have been telling each of them what happened that dreadful night and how she was doing in the hospital. I asked to pray for her. Na gumising na sya, kase she had been sleeping for a while. And I told her story as casual as I could. Paano ko nga ba sasabihin? What is the right way? Hindi ko na inisip ang proper at improper. Basta ang naisip ko, kailangan kong mangalap ng prayers. That was all I could do for her.

She stopped responding to treatments 2 days ago. She had let go.

Gone are the plans that we have.
Gone is the opportunity for me to tell her how I appreciate her being makulit, in her face.
No more pictures with Rose and Natz together.

She was one sweet, loving, thoughtful and beautiful pain in the ass.
Luckily, for me, I have stored loads of memories of her being happy. Her cheerfulness. Her giggles. Her sweetness.

I knew her, became friends with her, laughed with her and became crazy with her in cyberspace. I guess I have to say goodbye to her here, too.

Fly with the angels Natz.
Touch the clouds and kiss the sky.
Wave to us through the wind that blows the trees.
Send us your laughter, use the sunshine.
Sleep well beautiful princess.

I will always remember how you annoyingly call me Pech. It's one annoying word that I'll always love.

Let's Talk about Appreciation

2011-11-25T08:02:00.001+03:00

courtesy of facebook

Here is a picture of a musician playing violin in a Washington DC Metro Station on a cold January morning.

He played six Bach pieces for about 60 minutes. During that time approximately 2,000 people went through the station, most of them on their way to work. After:

3 minutes
A middle aged man noticed there was a musician playing. He slowed his pace and stopped for a few seconds and then hurried to meet his schedule.

4 minutes
The violinist received his first dollar: a woman threw the money in the till and without stopping, continued to walk.

6 minutes
A young man leaned against the wall to listen to him, then looked at his watch and started to walk again.

10 minutes
A three year old boy stopped but his mother tugged him along hurriedly, as the kid stopped to look at the violinist. Finally the mother pushed hard and the child continued to walk, turning his head all the time. This action was repeated by several other children. Every parent, without exception, forced them to move on.

45 minutes
The musician played. Only 6 people stopped and stayed for a while. About 20 gave him money but continued to walk their normal pace. He collected $32.

1 hour:
He finished playing and silence took over. No one noticed. No one applauded, nor was there any recognition.

This is a real story. The Washington Post, as part of a social experiment about perception, taste and people's priorities, arranged the entire scenario. Playing incognito, no one knew the violinist was Joshua Bell, one of the best musicians in the world. He played one of the most intricate pieces ever written, with a violin worth $3.5 million dollars. Two days prior to this, Joshua Bell sold out a theater in Boston where the tickets averaged $100 per seat.

The questions raised:
In a common place environment at an inappropriate hour, do we perceive beauty; do we stop to appreciate it;
do we recognize talent in such an unexpected context?

One possible conclusion reached from this experiment could be:

If we do not have a moment to stop and listen to one of the best musicians in the world, playing some of the finest music ever written, with one of the most beautiful instruments ....... How many other things are we missing?

Time of refreshing... time of reflection on our priorities!

****************

Story taken from Esturya Kuris Kuris.

23-11-2011

2011-11-24T14:25:00.001+03:00

Hindi mo naman talaga maiiwasan yung, isang araw, makakaramdam ka ng pagkalungkot, sa kadahilanang hindi mo rin mawari. Basta nakakaramdam ka ng gloomy feeling. Yung parang ang lungkot ng simoy ng hangin. Depress-depressan ka sa mga bagay bagay sa paligid. Pwede ka ng i-classify as someone gothic. Chos.

Ayan ang nararamdaman ko ngayon.

Siguro may nagti-trigger ng feeling ko na ito, pero hindi ko na sasabihin. Secret ko nalang yon. Para naman may thrill na pag binasa ko ulit itong ka-emohang ito, mapapaisip ako. “Ano na nga ba yung dahilan kung bat parang tanga yung post ko na yan?” Ganyan.

Para maka-get over ako sa feeling na ganito, naghahanap ako ng happy articles, good reads at nag-gegenerate ako ng happy thoughts. Self healing ang drama ko. Masaya yon. Minsan nga kase, sadyang walang ibang makakapagpa-gaan ng sarili mo kundi ikaw rin lang. Madalas akong magpaikot ikot sa cyber space, at natutuwa naman akong maraming mga bagay na nakakapagpagaan ng pakiramdam ko. Para akong biglang hinahainan ng buttered corn. Hmmm… comfort food.

Marami akong blogger idols. Sila yung mga hindi man masyadong pala-sulat, alam mo namang galing sa puso at isinulat ng damdamin ang mga pina-publish sa cyber world. Masarap silang basahin, kasing sarap ng chocolate fountain…

Masarap parin talagang makabasa ng mga lathalang hindi pilit. Yung hindi na kailangan pang dikorasyunan ng mga malalalim na salita para lang magmukhang matalino. Buti nalang talaga, may mga natitirang ganun pa.

All it takes is a colorful umbrella in the midst of the rain.

Anong Nangyare?

2011-11-15T00:52:00.001+03:00

Di ako makatulog. Ala-una na halos ng madaling araw.

Nagsisimula na ang taglamig. Nadiligan na ng ulan ang tigang na disyerto. Naaalala ko noong nakaraang taon. Ganitong ganito rin ang klima noon. Malamig na sa gabi at nakaka-relax ang dampi ng hangin sa hapon. Tahimik na ang bahay, wala na kasi ang ingay ng mga nakabukas na aircon.

Ligaya.
Yan ang pinaka-mainam na salita na maari kong ilapat sa naramdaman ko isang taon na ang nakalipas. Ay hindi pala. Sobrang ligaya. Ang bilis ng takbo ng oras noon. Yung walong oras na nilalagi ko sa trabaho, halos hindi ko na mamalayan. Hindi ko na rin maramdaman na madaling araw na, na nalipasan na ako ng hating gabi.

Masaya ako noon.

Isang taon na ang nakalipas noong nakilala ko ang isang taong nagbigay sa akin ng pagkakataong kilalanin ko ng mabuti ang aking sarili. Tinuran nya akong maging ako. Tinuruan nya din akong i-appreciate ang sarili ko. Nagbago ng bahagya ang pananaw ko sa buhay. Nagbago sa magandang paraan. Marami akong natutunan sa pagdaan ng isang taon na iyon... at iyon ay dahil sa kanya.

Sa paglipas ng panahon, patuloy parin sya sa pagpapa-gaan ng bawat umaga ko. Lumipas na ang tag-araw at muli nanamang sumapit ang taglamig... masaya ako at nariyan parin sya.

Masaya ako noon... masaya pa rin ako hanggang ngayon.

***************

Muntik ko ng makalimutan na nagsusulat ako para sa sarili ko at sa mga alaala ng buhay ko.

imahe galing kay google

The OTHER Side of the Story

2011-11-07T18:41:00.001+03:00

Girl1: May tanong ako.

Girl1: Binitawan mo na ba?

Girl2: Hindi.

Girl2: Ayoko. Ayoko pa.

Girl1: Ang tigas din ng ulo mo ano?

*****

“I will be a perfect other woman”, sabi nga sa isang blog na nabasa ko. Hangga’t masaya sila pareho… hanggat nageenjoy,hangga’t hindi nahuhuli.

Naalala ko ang minsang paguusap namin ng isa kong kaibigan, atat na atat kaming manood ng No Other Woman noon kahit alam na namin ang ending. (Pakshet). Salamat sa twitter.

Kaibigan: dahil ang ulam na adobo, pag paulit ulit, nakakasawa

RB: is it just lust?

Kaibigan: hmm… depende, hindi nmn lahat

RB: kasalanan ba ng adobo? E, in the first place, hindi naman siguro pipiliin ng lalaki na mag-store ng adobo kung hindi nya yun paborito

Kaibigan: paborito nga e, kya nga hindi nya pa rin maiwan. yun nga lang di nya maiwasan tumikim ng iba

RB: sabagay baka naghahanap ng iba sa panlasa

Kaibigan: yup

RB: so ibig sabihin, other woman will always be other woman? kase hindi naman sila yung paborito at parang pantanggal umay lang?

Kaibigan: hmm… mas malaki ung possibilities na ganon na nga.

Aray ko.

Sabi nila, nagmamahal lang naman tayo. Wala namang pinipili ang pagmamahal di ba? Matanda sa bata, magkasing-edaran, magkaibang lahi o pinanggalingan, magkaibgang lenggwahe o relihiyon, may asawa sa wala, may asawa sa may asawa, single sa single, babae sa babae, lalake sa lalake, babae sa lalaki. Walang pinipili kase nga, nagmamahal lang tayo. Hindi naman siguro kasalanan ang magmahal, yun nga lang, sa case ng mga third party, sa maling pagkakataon.

*****

Kaibigan: un nga lang, ang other woman laging tago at laging unfair…

Sa panig ng “pangalawa”, pano nga ba nasasabing unfair ito sa kanila?

Bitch. Home wrecker. Makati. Malandi. Mukhang pera. Mangaagaw.

Labeled kaagad si kabit. Nakadikit na sa kanya ang mga adjectives na iyan Ganyan ang description ng lipunan sa kanya. Pero ganun nga ba talaga sya?

Sya ang nagmamahal ng patago, nanghihingi ng kakapirasong sandali, nanlilimos ng importansya sa taong mahal niya pero unfortunately, may nagmamay-ari na. Martyr. Ang dami naman diyan na iba pero pilit kumakapit dun sa may sabit.

Sya, na hindi iniinda ang masaktan basta makasama lang niya kahit sa bilang na sandali ang taong mahal niya. Ayos lang sa kanya na hindi siya priority at tanging sa slot lang sya ng option belong. Sya na kahit gustong gustong ipagmalaki sa buong mundo kung gano sya kasaya kahit sa kakarampot na oras na nakalaan para sa kanya, ay nananatiling tahimik para hindi kutyain ng iba… dahil nga sa mata ng marami, isa siyang salot.

RB: hindi naman siguro unfair, mas unfair dun sa first, kase yun ang walang alam samantalang yung guy at other woman, completely knows the situation. May mas unfair pa ba don?

Sabi ko sa kaibigan ko, the other woman doesn’t have the right to ask for a fair share. Kase umpisa palang, alam na nya na other woman sya. Tanggap na nya kung ano ang role sya sa love story na iyon. Kung hindi nya alam sa una palang, pwede syang magdemand at magsumigaw ng IT’S UNFAIR! Pero kung alam na nya ang sitwasyong papasukan nya, then it’s not. It’s her choice, she could’ve had prevented it if she chose to. Kaso hindi e, she gave in. So sa tingin ko, hindi kasya sa sitwasyon na iyon ang usapin ng pagiging fair.

*******

OTHER WOMAN: I just have to wait for what it is the he can give. I am willing to wait. I am willing to accept… kahit anong ibigay, whether maliit or malaki.

OTHER WOMAN 2: and no matter how many times natin sabihin na kontento na tayo sa oras na binibigay saten but still we find it unfair and we keep asking for more.

OTHER WOMAN: oo kase alam nating meron tayong kahati. minsan kahit alam natin na halos buong oras na nasa atin, we still want more kase tayo ang nakakaalam na meron tayong ka-share sa oras, kase nga pangalawa lang tayo... masakit perohindi tayo ang chosen ones

OTHER WOMAN: ako kase natanggap ko na na parang spare lang ako. wala akong choice kundi maghintay at tumanggap ng kung ano man ang ibibigay sa akin

OTHER WOMAN 2: yep, tanggap mo nga, kya nga naloloka ka kapag d ka kinakausap eh. hheheheh

OTHER WOMAN: naloloka ako pag hindi ako kinakausap kase ayoko syang mawala. pero hindi ko sa kanya sinasabi na yung tipong unfair sya... wala akong magagawa eh.

OTHER WOMAN2: see, i told u, its unfair

OTHER WOMAN: naisip ko lang, mas unfair kay first, wala syang alam

OTHER WOMAN: well, we are all selfish pag dating sa pagmamahal.

OTHER WOMAN: kaya am putting up my goddamn fight

*****

Girl1: Tanong ulit. Sya din ba? Willing to take it to the next level?

Girl 2: I can’t answer on his behalf pero gusto kong paniwalain ang sarili ko na oo.

Girl1: isa pang tanong

Girl1: last na to pramis

Girl 2: kuya boy????

Girl 2: o game

Girl1: hmmm do you think makasalanan tayo?

Girl 2 : masasaktan tayo sa isasagot ko

Girl1 : o wag mo na sagutin

Girl1: alam ko na ang isasagot mo

Image from google

Disclaimer:

Ito po ay point of view ko lang. They should be understood as the personal opinions of Rainbow Box Wala po akong pinatatamaan. Peace tayo! :D

Over a Cup of Ice Cream

2011-10-30T09:39:00.000+03:00

I told myself I’ll refrain from doing the first move.

That was a lie.

It has been three days. No anything.

I told myself I will tell everything I wanted to say, the last time i managed to gather my guts and ate my pride.

That was a lie.

I knew I wanted to say something more, I just couldn’t find the right words.

I told myself that everything would be alright.

That was a lie.

Not everything is a-okay… because I am not.

I told myself I could get through the day by simply diverting my thoughts into other things.

That was a lie.

Because in as much as I would want to forget, my mind would shout his image even on the simplest things I see.

I told myself that I was somebody special.

That was a lie.

Because that was just what I wanted to believe. I was too scared to accept the truth. I didn’t want to get hurt. And that belief had been my protective shell.

I told myself that nothing would affect me.

That was a lie.

Because every move makes blood rush into my eyes and blur its vision,

Engulfs me in a very warm blanket of jealousy,

numbs my skin from feeling,

and crushes my soul to its extremes.

from google

2011-10-23T14:09:00.002+03:00

I want to share something I read on Facebook.

It gave me a subtle sigh of i-don't-know-what and it felt good, so I am sharing it with everyone. Have a blessed Sunday! ☺

Stop analyzing life. Just live it. Analysis is what makes it complicated.
Your today is the tomorrow that you worried about yesterday. You are worrying because you are analyzing. Worrying has become your habit. That’s why you are not happy.
Uncertainty is inevitable, but worrying is optional.
Pain is inevitable, but suffering is optional.
Diamond cannot be polished without friction. Gold cannot be purified without fire. Good people go through trials, but don’t suffer. With that experience their life become better not bitter.
In every term, Experience is a hard teacher. She gives the test first and the lessons afterwards.
Problems are Purposeful Roadblocks Offering Beneficial Lessons (to) Enhance Mental Strength. Inner strength comes from struggle and endurance, not when you are free from problems.
If you look outside you will not know where you are heading. Look inside. Looking outside, you dream. Looking inside, you awaken. Eyes provide sight. Heart provides insight.
Success is a measure as decided by others. Satisfaction is a measure as decided by you. Knowing the road ahead is more satisfying than knowing you rode ahead. You work with the compass. Let others work with the clock.
Always look at how far you have come rather than how far you have to go. Always count your blessing, not what you are missing.
When they suffer they ask, “why me? When they prosper, they never ask “Why me” Everyone wishes to have truth on their side, but few want to be on the side of the truth.
Face your past without regret. Handle your present with confidence. Prepare for the future without fear.
There are no unanswered prayers. At times the answer is NO.
Keep the faith and drop the fear. Don’t believe your doubts and doubt your beliefs. Life is a mystery to solve not a problem to resolve. Trust me. Life is wonderful if you know how to live.

14-10-2011

2011-10-15T10:47:00.000+03:00

Nagusap kami ng anak ko kahapon.

Nakakatuwa lang na hindi lang mukha ang nakuha nya sa akin. Pati na rin ang mga masasama kong ugali. LOLZ.

Pinagagalitan sya ng uncle nya habang nakikinig ako. Sinisigawan daw nya kase ang Papa pag tinuturuan sya sa homework nya. Atribida? Check. Mas marunong pa sa nagtuturo? Check.

Nung nakita na nyang nakatingin na ako sa kanya, biglang yumuko at tumulis ang nguso. Ayaw namin pareho ng napapahiya. Ang siste pagkatapos magmaktol, hindi na nagsalita. Hindi na nakatingin kahit kanino. Dun nalang sa kamay nya at sa kanyang imaginary task.

Alam ko ang tumatakbo sa utak nya.

Wala.

O baka may ibang iniisip na totally out of the topic or ng kasalanan nya.

Baka nga nagha-hum pa ng OST ng Naruto yun sa isip nya.

Akong ako.

Nung tumigil na ang uncle nya at hindi na namin pinansin, sya na ang nagkusang magtanong sa akin.

“Mommy, ano na nga po yung sinasabi mo kanina?”

NAMIMISS KO NA SYA.

Ang Manika

2011-10-07T20:30:00.000+03:00

Kulay abo at kumikintab ang mga mata ng manikang siErika. Malamlam, subalit malaki at maitim ang bilog nito sa gitna. Perpekto angpagkakahugis ng kilay. Makinis at may kalakihan ang kanyang mga pisngi. Mayroonsiyang maliit na labi na kulay rosas kung saan pilit na sumisilip ang maliliitat mapuputi nitong mga ngipin. Porcelain doll yun na binili ni Daddy nung apatna taong gulang pa lamang ako. Nag-a-abroad kase ang Daddy kaya nabibilhan niyaako ng laruang gaya non. Hindi ako mahilig sa manika, pero laging iyon angbinibili ni Daddy para sa akin.

Nakaupo lamang si Erika sa may estante. Hindi ko itopinaglalaruan kase sabi ni Mommy, baka mabasag ko daw iyon. Sa isip ko, oklang, hindi ko naman talaga iyon gusto e. Nangungusap ang mga mata ni Erika atnatatakot ako. Parang laging may gustong sabihin. Parang lagi akong tinititigan,laging humahabol ng sulyap sa bawat galaw ko. Para bang laging nakabantay. Angweird nya.

*****

Walong taong gulang ako noon ng nagsimulang magtrabahosi Mommy bilang cashier sa isang department store. Bored daw kase siya sa bahayat mas maigi kung may extra income kami at hindi laging naghihintay sa padalani Daddy. Malaki naman na daw ako, hindi na ako alagain masyado at pumapasok nasa school tuwing umaga kaya’t pwede na siyang magtrabaho. Hindi ko maintindihanang punto ni Mommy, ayaw kong hindi sya nakikita sa tabi ko. Saka bakit pa nyakailangang magtrabaho kung nagbibigay naman sa amin si Daddy ng pera atnakakabili kami ng pagkain? Dapat kase hindi nalang. Dapat sa bahay nalang sya.Nakakainis naman si mommy.

*****

Naririnig kong nagku-kwentuhan ang Tita Ynes at angMommy sa may kusina. Pinsan sya ni Mommy. Kasama niyang bumisita sa bahay naminang anak nyang si Kuya Jun. Malaki na si Kuya Jun. Halos kasing laki na sya ngKuya ni Jena na bespren ko sa school. Eighteen years old na daw ang Kuya niJena sabi nya. Gustong gusto kong magkaroon ng Kuya. Only child kasi ako. Pagnakikita ko kung paano inaalagaan si Jena ng Kuya nya, inggit na inggit ako.Sabi ni Jena, ok lang daw na tawagin kong Kuya ang Kuya niya. Natuwa ako noon. Lagisyang may pasalubong na Mr. Chips pag nagsusundo sa school. Pero iba parin talagakung meron akong sariling Kuya. Hindi yung nakikihiram lang ako ng Kuya sa iba.

Habang malakas parin ang tawanan nila Tita Ynes at Mommysa kusina, napansin kong nakatitig sa akin si Kuya Jun. Ngumiti sya sa akin atnagabot ng limang pirasong chikito. Peyborit ko iyon kaya kinuha ko sa kamaynya. Malaki ang kamay ni Kuya Jun. Mabait pala siya, binibigyan nya ako ngpagkain kahit hindi naman kami naguusap. Lumabas si Mommy at Tita Ynes sakusina at nakita kong may inabot itong sobre. Sabi ni mommy, dun na daw munatitira sa amin si Kuya, sya daw muna ang magaalaga sa akin dahil hindi pa dawkaya ni Tita Ynes na pag-aralin si Kuya ng kolehiyo. Magkakaroon na daw ako ngpansamantalang kuya. Natuwa ako.

*****

Pang-apat na buwan na ni Kuya Jun sa bahay namin ngayon.Nandoon sya sa sala at nanonood ng tv. Natatakot akong lumabas ng kwarto ko.Natatakot akong pumunta sa banyo para maglinis ng katawan kase dadaan ako sasala kung saan nandoon si Kuya Jun. Nakita kong nakatitig sa akin si Erika nanakaupo parin sa may estante. Ngayon, mas natatakot ako kay Kuya kaysa kayErika. Nakikita ko ang lamlam sa mata ni Erika. Gusto ko siyang kunin atyakapin. Pero natatakot akong lumabas sa kwarto ko.

Alam ni Erika ang lahat. Nakita nya.

Nakita niya kung paanong hinablot ako ni Kuya Jun isangaraw habang gumagawa ako ng assignment. Nakakatakot ang mata ni Kuya noon.Mapula, nanlilisik, parang yung mata ng mga adik na napapanood ko sa tv.Hinawakan nya ako sa braso. Masakit. Mahigpit. Sabi nya wag daw akong maingaypara hindi nya ako saktan. Hindi ako umimik sa takot. Nakatingin lang ako sakanya pero naramdaman ko ang mainit na luha galing sa mata ko. Tinanggal niKuya Jun ang suot suot kong damit. Isa isa, dahan dahan. Hindi ako nakakilos satakot. Hindi ako nanlaban. Mahigit parin ang kapit ng kamay ni Kuya sa akin.Alam kong nakatingin si Erika, nakasilip ang maliliit at mapuputing ngipin sakulay rosas nitong mga labi. Parang may gustong sabihin. Hinawakan ako ni Kuyasa mukha at saka pinisil ang baba ko. Siniil nya ng halik ang labi ko. Masakit.Kinakagat ako ni Kuya Jun. Nakapikit ako sa takot habang alam kong nakatinginsa amin ang kulay abong mata ni Erika. Nakasunod sa bawat galaw na gagawin niKuya. Hinila niya ako papunta sa sofa, hindi ako makalakad sa takot. Parang nanigasang mga tuhod ko. Hindi ko na alam kung paano maglakad. Natatakot ako.

Nakita ko ang mga butil ng pawis ni Kuya habang nasaibabaw ko sya. Nadadaganan nya ang katawan ko. Masakit

ang bawat paghawak atpaggalaw nya. Gusto kong sumigaw at magalit… kay Kuya, sa pagnanakaw ng akingkabataan at kamusmusan, kay Mommy, na iniwan akong sa pangangalaga ni Kuya Jun,kay Daddy, dahil wala siya para ipagtanggol ako noong mga sandaling iyon… atkay Erika, na nanatiling nakatitig sa amin ni Kuya Jun.

Kulay abo at kumikintab ang mga mata ng manikang siErika. Malamlam, subalit malaki at maitim ang bilog nito sa gitna. Perpekto angpagkakahugis ng kilay. Wari’y laging nakabantay.

Mayroon siyangmaliit na labi na kulay rosas kung saan pilit na sumisilip ang maliliit atmapuputi nitong mga ngipin. Wari’y may gustong sabihin.

Nandon parin si Kuya sa sala. Nanonood ng tv. Takotakong pumunta sa banyo para maghugas ng sarili. Ayokong makita nya akong muli.

Kung ilang beses akong nilapastangan at inabuso ni KuyaJun sa loob ng apat na buwang pamamalagi nya sa bahay, tanging si Erika langang nakakaalam.

larawan hango kay google.

************************************************************************

Opisyal na lahok sa Saranggola blog awards 3

Sali Ako

2011-10-02T09:10:00.000+03:00

Ang lakwatsa ay nagiging mas masaya, lalo na kung mga mahal mo ang kasama.

Entry sa pakontest ni Bulakbol.

VIRGO

2011-09-26T18:35:00.005+03:00

Unang sentence palang ng description about Virgo peeps, isiniksik ko na sa utak kong hindi ako belong sa kanila.

According dun sa nabasa ko, ang mga Virgo daw ay Perfectionist.

Ah, OK. Eks na kagaad ako doon.

Sa totoo lang, I don’t consider myself as keen on things. Hindi talaga ako mabusisi. Pwede na sa akin yung, pwede na yan. Well hindi sa lahat ng bagay, pero majority ng mga bagay bagay e ganun nga ako. I firmly belib duht, nobadi is perpek, so pak perpeksiyonisim. Bulag ako sa smallest detail. Jan nga ako laging nadadali. Tsk.

Sabi din don, and i quote, “one look at them and you will feel that they are overburden with worries” which I strongly disagree. Mukhang dapithapon? Laging lulugmukin? Di ah!

Tapos meron pa, “making more work than they can easily manage”. E ako nga itong taong tamad. Ewan lang kung makayanan ko pa yung more work than i can manage. I still value my health.

Another point is, “not being able to sit at same place for too long.” Subukan mo akong iwan sa isang lugar na hindi ko alam, sabihin mo sa aking babalikan mo ako at hindi ako aalis doon hanggang bumalik ka. Mahaba ang pasensya ko at mabilis akong magtiwala, kaya ayoko sa mga taong manloloko. Magaling ako sa hintayan. Eto ngang trabaho kong matagal ko ng kino-complain, napagtitiisan ko parin hanggang ngayon. Apat na taon na ako dito.

On the other hand, swak naman sa akin ang:

devoted to family
not much talkative and stands away from the crowd
conscious of looks
may look cool on the outside but anxious inside
procrastinate often
hates impropriety
totally blind of his own faults
won’t spend much money on himself but is extravagant in case of his loved ones or those who are in need
punctual
most critical about himself
likes small helpless creatures

Ang dami rin pala. o sige na nga, Virgo na ako.

Christina Hendricks: A Letter to Men (REPOST)

2011-09-22T09:24:00.001+03:00

We love your body. If we’re in love with you, we love your body. Your potbelly, everything. Even if you’re insecure about something, we love your body. You feel like you’re not this or that? We love your body. We embrace everything. Because its you!

Speaking of your body, you don’t understand the power of your own smell. Any woman who is currently with a man is partly with him because she loves the way he smells. And if we haven’t smelled you for a day or two and then we suddenly are within inches of you, we swoon. We get light-headed. It’s intoxicating. It’s heady.

We remember forever what you say about the bodies of other women. When you mention something in passing that a certain woman is attractive - could be someone in the office, a woman on the street, a celebrity, any woman in the world, really - your comment goes into a steel box and stays there forever. We will file the comment under “Women He Finds Attractive.” It’s not about whether or not we approve of the comment. It’s about learning what you think is sexy and how we might be able to convey it. It’s about keeping our man by knowing what he likes.

We also remember everything you say about our bodies, be it good or bad. Doesn’t matter if it’s a compliment. Could just be a comment. Those things you say are stored away in a steel box, we remember these things verbatim. We remember what you were wearing and the street corner you were standing on when you said it.

Remember what we like. When I first started dating my husband, I had this weird fascination with the circus and clowns and old carnival thins and sideshow freaks and all that. About a month after we started dating he bought me this amazing black-and-white photo book on the circus in the 1930’s, and I started sobbing. Which freaked him out. I thought, Oh my god, I mentioned this three or four weeks ago and talked about it briefly, but he was listening to me. And he actually went out and researched and found this thing for me. It was amazing.

We want you to order Scotch. It’s the most impressive drink to order. It’s classic, it’s sexy, such a rich colour. The glass, the smell. It’s not watered down with fruit juice. It’s Scotch. And you ordered it.

Stand up, open a door, offer a jacket. We talk about it with our friends after you do it. We say, “Can you believe he stood up when I approached the table?” It makes us feel important. And it makes you feel important because we talk about it.

Panties is a wonderful word.When did you stop saying ‘panties’? It’s sexy. It’s girlie. It’s naughty. Say it more.

About ogling: The men who look, they really look. It doesn’t insult us. It doesn’t faze us, really. It’s just - well, it’s a little infantile. Which is ironic, isn’t it? The men who constantly stare at our breasts are never the men we’re attracted to.

There are better words than beautiful. Radiant for instance. It’s an underused word. It’s a very special word. “You are radiant.” Also, enchanting, smoldering, intoxicating, charming, fetching.

Marriage changes very little. The only thing that will get a married man laid that won’t get a single man laid are adultery and whores. Intelligence and humor (and your smell) are what get you laid. That’s what got you laid when you were single. That’s what gets you laid when you’re married. Everything still works in marriage: especially intelligence and humor,

Because the sexiest thing is to know you.

SOURCE

Quickie (An Open Letter)

2011-09-21T14:19:00.000+03:00

~~Ever dearest Mahal,~~

~~Dear Love,~~

~~To Behbeh Koh,~~

~~Para Sa Mahal ko,~~

Potah. O basta alam mo na yan. Wag na tayong mag pet name pet name. Hindi na tayo high school.

~~Nitong mga nakaraang araw~~ ~~Gusto ko lang~~ Shit. Nauubusan ako ng words. Ano ba kase ang language na ginagamit sa love? Wala. Kase pag mahal mo, ipinakikita yon di ba? Words may fail you but actions don't. Kahit ilang milyong beses ko pa sabihin yang salitang I love you na yan, mas masarap pa rin kung actions nalang. Parang kung ang subject nyo sa school e programming. Hindi sapat yung puro lectures ng teacher at sulat sa blackboard. Mas matututo ka kung hands on.

Pero sa kadahilanang anjan ka at nandito ako, mahirap isa-action ang pagmamahal na gusto kong ibigay at iparamdam sayo. So I hope this letter would do. Broadcasting all over the cyber world. Hihihi.

I always think about you, about us.
Never in a day have I not longed for you.
From the first time I have come to know you till this very moment, you still make my day complete, you never fail to make me happy.

I love you.

Elation

2011-09-01T11:04:00.000+03:00

Him: Rose petals scattered all over the bed withscented candles lying on the sides...

Bloody red silk sheets, dim lights...

Water splashing gently from the bath tubechoing through half closed doors…

Her: Soft music on the background…

Red wine perfectly arranged on the sidetable.

Towels and bathrobes ready on the rack...

Sponges and shower gels…

Him: That soft beam of candle lights on the wallflickers...

Itsshadows swaying... like an enticing invitation for an intimate moment to come.

I'll take your soft, warm and sweaty hand,an invitation to dance with me...

I… handing you a long-stemmed semi-bloomedwhite rose wearing only my socks on and in my smiley yellow boxer shorts whileyou smile sexily on that fire red silk gown...

Him: As awkward as it may seem, we slowly swayand swiftly move with that gentle flow of the music that soothes our senses.We are two unlike individuals in the lane of bliss with the caressing soundthat engulfs our senses.

Awkward but blissful... that is how you canput this moment into words.

And you lay your warm and soft body intomine, hugging me tight.

Your arms on my shoulder. Me hugging youback as my arms wrap around your waist...

What we are is two souls drifting into thatworld of passionate nothingness. Waiting for each other's next move,anticipating one another to lead to something more intimate...

Her: Passionate kissing accompanies the mellowsound. Our bodies now rubbing together lightly… both of us feeling every move…waiting.

We seize the urge to move the deed up alevel...

Him: I try to catch your lips that keep onplanting butterfly kisses on my neck...

Her: I can feel your warm body enveloping mine… Yourmasculine arms wrap me gently... but with a reassuring hold…

I, feeling your every move, wanting you more…that butterfly wet kisses landing not only on your neck... but on your face, onyour shoulders...

You have that inviting smell of a man thatmakes me weak...

We drift slowly then again, from oneuncertain place to another… Not minding the beat of whatever music there is onthe background... just you and me, two wandering souls. Slowly drifting into aworld where there is no one but us, holding each other, feeling each other's soft lips and warm breaths.

Our tongues tangling while my hands rub upand down your back… Gentle kisses. Soft caresses.

Him: As I try to hold back the tempting urge tohug you tighter, my knees starts to tremble... like a strong pillar that maystart to collapse in any given minute...

I couldn’t take it anymore, this moment ofpure passion, the gapless distance of our bodies, that warm breath of yours andthat heart soundly pumping next to my chest...

Him: I would lift my head to face you, my lips pulling inches away from yours... I would stare lovingly in your eyes, not sayinganything... No words, just looks...

I will slowly hold your chin, putting myforefinger under that diamond-chiseled chin... as I gaze unto thatsoul-melting eyes... no more words could explain what I feel at thismoment...

Him: I want to burst in tears, this solace that I feelright now... this is something I have never felt before... if this is what theycall heaven, I guess am so lucky to experience it while I am still alive.

Her: I stare at your beautifully carved, sexylips as you wet them... it's all too good to be true... I, wanting to savorevery moment that you are mine...

Him: I then again glide my lips slowly untoyours... making wet kisses... I want to taste your lips, feel the heat of it...

Her: I heave a sigh of contentment, of happiness,of pure joy...

Him: Little sucking and biting, and thenabruptly taking small distance away from you... while your eyes still shutclose and lips open, wanting for more... ahhh… that is priceless, you longingfor more... I’m so lucky that I, at that particular moment, am what all youneed to satisfy your inner hunger...

Her: Every single move from you makes my heartskip a beat... every touch that lands on me makes my hair stand on its end. It’selectrifying... the feeling of wanting you, of needing you...
Its jubilation, love and lust all at once... gushing to every vein...

I wouldn't want any of it to end... Iwouldn't want you an inch away from me again. You are all I need... at this particularmoment… until God knows when...

As I feel you move away, I would catch mybreath and give you a soft plead... to come back and kiss me once again...

Him: I’ll stop caressing your lips, stand in frontof you, and clasp my warm palms on your face. This is getting too romantic tobe passionate and too passionate to be erotic.

*********************************************

What makes up your perfect date?

How would you describe it?

This is OURS.

♥♥♥

Uwian na

2011-08-25T14:05:00.002+03:00

Kung ang iba, e, hinihintay ang uwian dahil sa gimik after work o dahil sa shopping at movie date o di naman kaya dahil gusto ng magpagulong-gulong sa kama, ako, hinihintay ko ang uwian dahil sa isang simpleng rason.

Ang huling kinse minutos ng biyahe ko pauwi.

Madalas ko syang makasabay sa FX. Biyaheng SM Fairview hanggang Tungko.

Tuwing magpupuno na ang FX, laging sa likod ako ni Kuya nakabuntot. Para tabi kame pag sakay ng sasakyan. Kadalasan malas. Pero iba ngayon. Sa tabi kame ng driver nakapwesto. Nagsisiksikan kame sa maliit na espasyo. Sa may bandang bintana ako.

LAGRO

Tinanggal ko sa sa pagkakabuhol ang headset. Sinet ang kanta sa piano instrumental. Nakakarelax. Napangiti ako nung maramdaman kong umusog si Kuya ng konti. Nagkadikit ang braso naming dalawa…

Parang ugoy ng duyan ang pagandar ng FX sa magaspang na daan. Ang malamig na hanging galing sa aircon ay parang nagamoy sariwa. Ang sarap ng pagkakaupo ko sa tabi ni Kuya. Naaamoy ko ang halimuyak ng pabango nya habang humahalo ito sa hangin. Ipinikit ko ang aking mga mata…

AMPARO

Umusog ako ng konti upang ang ulo ko ay nasa balikat na nya. Umayos siya para maging mas komportable ang pwesto. Yumuko sya ng bahagya at inamoy ang buhok ko. Nakiliti ako sa pagsayad ng ilong nya sa ilang hibla nito. Naramdaman kong nagtayuan ang balahibo ko sa braso… Ang lakas ng kabog ng dibdib ko pero hindi ko maalis ang ngiti na para bang permanente na. Alam kong nakatingin sya sa akin. Kinakabahan din sya. Nalaglag ang buhok ko sa aking kanang mata at pisngi . Gumalaw ulit si Kuya. Dahan dahan at puno ng ingat niyang hinawi ang buhok na tumakip sa kaka-unting liwanag na naaaninag ko sa pagkakapikit. Kinikilig ako pero nanatili ako sa ganung posisyon.

“Matulog ka ng mahimbing”, mahinang bulong ni Kuya sa tenga ko.

Sa pagkakapikit kong iyon tumagos ang bawat salita na binanggit nya ng puno ng lambing. Mahina… Marahan… Nakakatunaw. Ang ganda ng boses ni Kuya.

GUADANOVILLE

Hinawakan ni Kuya ang kamay ko ng biglang pumreno si Manong Driver. Gusto ko sanang tignan kung anong nangyari pero nanatili akong pikit dahil sa sarap ng pakiramdam ng pagkakahawak nya sa akin. Yung feeling na hindi nya ako pababayaan, na hindi nya ako hahayaang masaktan. Hinaplos haplos nya ng palad ang braso ko na para bang isa akong sanggol na muling pinatutulog. Uminit ang pakiramdam ko… sa saya at sa kaba. Parang gusto kong yumakap nalang bigla kay Kuya.

ASCOVILLE

Hinigpitan niya ang pagkakahawak sa akin. Naririnig ko ang kabog nga dibdib nya. May lalim ang kanyang paghinga…

“Miss. Miss. Pleasant na ho”, si Manong Driver.

Naalimpungatan ako. Tumutugtog parin ang piano instrumental sa MP3 player ko.

“Nalaglag panyo mo,” nakangiti si Kuya sa akin habang iniaabot ang pink kong panyong pinulot nya.

Inayos ko ang sarili ko at bumama sa FX.

*******

Para kay Kuya...

Na laman ng guni-guni ko habang bumabyahe sa mainit na kalsada dito sa disyerto.

Na gamit na gamit na ng imagination ko dahil sa kada kanta sa playlist ko, e, naaalala ko sya.

Na laging bida sa mga short stories na nabubuo ko habang nagde-daydream ako sa katanghaliang tapat.

Gusto na kitang makita at makasama.

FICTION.

Ganun Ata Talaga

2011-08-15T22:17:00.001+03:00

Hindi ko naman masabing hindi ko araw ngayon, pero most likely ganun na nga. Lahat na iyan ay dahil sa passport, pera at sa over-reacting kong manager na maysa-demonyo (sorry pero totoo talaga. minsan nga iniisip namin na baka sya ang sugo ni lucifer. hindi ko akalaing meron taong ganun, pero ibang storya na yun). Isama mo pa jan ang malaking bayarin ng kumpanyang pinapasukan ko na dahil na din sa kagagawan ng maysa-demonyo kong manager kaya't naghahabol sila ng perang pambayad ngayon. Medyo nakaka-stress pero mabait parin si Lord sa akin dahil pinalilibutan niya ako ng mas mababait na tao. Mabuti nalang din at mabait yung taong kausap ko at hindi na gumawa pa ng malaking eskandalo. Hindi ko lang alam kung may aftershock pa ito bukas. At least ok na ako ngayon.

Ganun ata talaga, kung sino pa ang inaasahan mong sasalo sayo sa mga panahong down na down ka, yun pa yung hindi available. It's either masyado silang preoccupied o sadyang wala silang ~~pakialam~~ time sayo.

Isn't it ironic? Don't you think?

Ang galing ng timing ano? Yung akala mong matatakbuhan mo, yung akala mong kahit papaano e makikinig sayo, o kahit na sasamahan ka lang in quiet times or basta anjan lang para ma-divert ang isip mo sa ibang bagay, sya pa ang wala. Well, too much on relying on someone. Hindi talaga healthy ang umasa masyado sa ibang tao. Hindi lang sa masasaktan ka, andiyan pa yung hindi mo maiiwasang magkaroon ng sama ng loob dun sa taong inaasahan mong nandiyan para sayo. Oh well, ganun talaga.

Kung may aftershock man itong insident na ito bukas (pero sana e, wala na), meron lang akong hiling kay papa God. Sana bukas meron akong ice cream (strawberry cheesecake flavor).

Good night! ♥

PAHABOL:

I think I am starting to understand the saying "Too much of something is bad enough". Mula ngayon lagi ko ng isisiksik yun sa utak ko. Ita-try ko namang magpamiss (kahit mahirap). Minsan kase hindi na natin nalalaman ang value ng isang bagay o ng isang tao pag alam nating lagi lang silang nandiyan para sa atin. We tend to take them for granted kase nga iniisip natin na nandiyan lang sila. Minsan nga we tend to get annoyed pa sa presence nila di ba? Pero naisip mo ba kung minsan, isang araw, bigla nalang silang mawawala sayo?

Life

2011-08-14T22:01:00.002+03:00

i feel like i have been caged for the longest time.

imprisoned by financial problem, selfishness, discontentment, emotional instability. life is but hard as playing chess. everything is touch move. if you don’t play it right, then, check mate. you have to plan, make strategies, learn how to swoosh your way out of losing.

hard.

especially if you don’t know how to play the game right and take the risk of losing something.

hard.

especially for cowards like me.

ahhhh… the stress of laying all your options down and then finding it hard to choose between your plans. you have to consider everything. and just when you thought you are already tired and stressed out from all of this, you will realize that you have to consider EVERYONE that you might be affecting with all the plans laid out in front of you. then you just want to drop dead right there and then because everything just get harder.

it’s difficult growing up and standing on your own. how i miss the good old times. when all i ever think about was how to survive exams and graded recitations. when all my savings come from mom and dad. when all i worry about was how to get through the day by carrying loads of books jammed in my backpack.

well as they say, life is not about the past, it’s all about building your future. you can never develop and bloom if you just continue to let yourself sink from the quicksand of the past. looking back is necessary but having yourself glued to it is a no no. a big big NO NO.

it’s not bad to rant, is it? it happens once in a while. so allow me just to sulk in this moment as i generate and rejuvenate myself and sucker punch life straight on its face. check mate its ass and finish its game with that epic winning laugh.

Luha Sa Mga Mata ni Stella

2011-08-04T00:43:00.008+03:00

Pigil ang hikbi ni Stella sa paglalim ng gabi,

Subalit maririnig ang kanyang daing sa katahimikangnakabibingi,

Sa anino ng dilim pilit nyang kinukubli,

Ang sakit ng damdamin at pagsintang sawi.

Yuko ang ulo, bagsak ang katawan,

Maaaninag sa kanya ang lungkot at lamlam,

Tangan sa palad ang larawan ng nakaraan,

Habang marahang tumatangis sa sulok na kinaroroonan.

Ang pagmamahal ba ay may sukatan,

Sino ang nakahihigit, sino ang nakalalamang,

Hanggang saan nga ba ang dapat ipaglaban,

Kung pagmamahal ang paguusapan?

Maalab man ang pagsinta subalit siya ay nakauunawa,

Na sadyang may mga bagay na hindi niya makukuha,

May kirot sa tingin ang mga matang nangungusap,

Kasabay ng pagtulo ng mga luhang mapagparaya.

tugon sa hamon ni ateng iyah.

That Perfect Sight

2011-07-28T22:48:00.001+03:00

I adored every breath that heaved his chest. Every lift of it was of bliss. Peacefulness bestowed him as he drifts from real world to the world where everything is just magical. His closed eyelids didn’t conceal the wonders that he was seeing. The look on his face seconds the motion.

He suddenly seemed as if he’d aged ten years younger. What a beauty he was. He has that certain look of tranquility, the one that only innocent children have. He was adorable.

He let out a sweet murmur as he cuddled. It wasn't that audible though, but it sounded fantastic. It was as if he was somewhere magnificent, on a place where awesome things happen. He suddenly had a crooked smile on the edge of his lips.

He moved, ever so slowly, to reveal smiling eyes. He still holds his pillow close to him, refuses to let it go. He clung to it like it was something very special, that loosening his hold would make it go away. He hugged it like a lover who swears forever to that very special someone that he addresses “his life”.

I watched him, from afar… gazed at the serenity of his wholeness… astonished by his enchanting breaths.

He mesmerized me then again. He was the view of jubilation. And I fell in love with him more tonight than I ever did.

Tanong

2011-07-23T15:02:00.000+03:00

Ang sakit ng ulo ko.

Pero lalo pa itong sumakit ng guluhin ako ng isang kaibigan sa gitna ng panonood ko ng Eat Bulaga habang nagpapalipas ng oras sa trabaho.

Kaibigan: pano mo malalaman kung love mo na ang isang tao?

Pasumandali akong luminga-linga sa paligid at hinanap ang judges at nagattempt kumaway sa audience. Parang

tanong sa beauty pageant.

RB: depende yan sa kung anong klase at kung anong level ng pagmamahal

RB: kase the very fact that you care for a certain person

RB: saken ah

RB: you unconsciously love the person already

RB: pero sabi ko nga

RB: depende sa kung anong klaseng pagmamahal

RB: meron naman kaseng mahal mo kase kaibigan mo

RB: mahal mo kase importante sya sayo

RB: meron namang mahal mo na parang gf bf

__________________________________________________________________

RB: mahal mo pag natutunan mo ng iaccept ang mga bagay na hindi kanais nais sa kanya

RB: but despite the imperfections, you still want to be with that person

Friend: kasama ba dun ung parang nagiging selfish ka? na its like u dont wanna share that person with anyone else?

RB: well yes

RB: hindi mo nman mapipigil yun e

RB: kapag ka hindi ka na nagselos

RB: kapag wala na ung feeling na ganyan

RB: hindi mo na sya ganun kamahal

Hindi ko alam kung may sense ba ang sinabi ko kase nung binasa ko ulit parang ako na yung naguluhan.

Basta makapag-advice lang baket?

Mahal mo kapag natutunan mo ng gawin syang bahagi ng pangaraw-araw mong routine.

Mahal mo kapag sa kanya ka pa rin buma-balik balik kahit naiirita ka na sa kanya minsan.

Mahal mo kapag wala ka ng hinihintay na kapalit sa bawat magandang bagay na ginagawa mo sa kanya.

Mahal mo pag masaya ka sa tuwing masaya sya.

Kelan nga ba tayo nagiging eksperto sa pagmamahal? O meron ba kayang taong eksperto dito? Ikaw, pano mo malalaman kung mahal mo na ang isang tao?

Day 27-30

2011-07-23T09:29:00.002+03:00

Day 27- A picture of someone who makes you laugh the most.

Endless thank you for making my days bearable kuya a_i_m. :)

Day 28- A picture of the person who knows you best.

E sino bang bespren ko duon? E di syempre ako lang! Lol. Although sometimes hindi ko maintindihan ang sarili ko, ako lang din naman ang nakakakilala sakin ng totoo. di ba? (Pwera si God sa usapan ha?) ☺

Day 29- A picture of your favorite restaurant.

Day 30- A picture of your countries flag and/or troops

Qatar Flag

Philippine Flag.

Salamat ng marami kay google para sa majority ng pictures na nakapost dito. No thanks naman kay molome dahil sinira nya ang day 22 ko. Laging hindi madisplay ang picture. Thank you Ning for introducing me to this challenge. See, nauna pa ako sayong matapos? Hehehe.. Salamat sa walang sawang nakikibasa at nakikicomment sa mga posts ko lalo na kay Kuya Diamond R. :)

Sana may natutunan ako sa challenge na ito. Well meron naman pala, ang mas maging pasensyosa. Akalain mong natapos ko yung 1 month ng wala pang 1 month?!

FIN.

Day 22-26

2011-07-21T09:21:00.005+03:00

Day 22- A picture of a meal you created.

Sauteed spicy tuna in brine with carrots. Hindi ko tatagalugin.

Day 23- A picture of a word you use a lot of.

I know what you're thinking. Magalang talaga ako, hindi lang halata.

Day 24- A picture of your favorite clothing store.

Simpleng mamamayan lang ako, katulad ng sinabi ko before. Hindi ako fanatic ng mga branded achu-chu-chu.

Day 25- A picture of your favorite hairstyle.

Side pony. Para feminine di ba?

Day 26- A picture of yourself a year ago.

Si Janine

2011-07-19T13:39:00.002+03:00

"Ha? Baket? Hindi kita maintindihan", halos maiiyak ng sabi ni Janine.

"Ano bang ginawa ko sayo? Bat ayaw mo na akong kausapin? Bakit ka ba nagagalit?"

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kanya. Pano ko nga ba ipapaliwanag sa kanya kung sa sarili ko mismo, hindi ko maipaliwanag.

Nasasaktan ako pero alam kong wala akong karapatan. Gusto ko ng tapusin ang usapang iyon. Bakit ba kase ang kulit nya? Bakit ba kase ang dami nyang tanong? Bakit ba kase hindi siya makaintindi, hindi siya makaramdam? Ayoko ng makipagusap dahil sa wala akong akmang salita para sa kanya. Nasasaktan ako.

"Mas maganda siguro kung mag lie low muna tayong dalawa sa isat isa", hindi ko na madugtungan. Nakikita ko na kasing nanggigilid ang mga luha nya sa mata.

Kahapon lang ang saya namin. Halos hindi nga maubos ang asaran naming dalawa. Walang patid ang palitan namin ng kalokohan. Hindi ko manlang naramdamang meron palang ibang nagpapasaya sa kanya. Akala ko kase ako lang ang may kayang magpatawa sa kanya ng ganon. Ang matindi nyan, hindi ko inaasahan na masasaktan ako ng ganito. Wala akong karapatan e. Wala ako sa lugar. Magkaibigan kami. Magkaibigan lang.

Gusto kong suntukin ang dingding hanggang magdugo ang kamay ko. Para dun nalang mabaling ang sakit na nararamdaman ko. Masyado akong apektado. Ayaw ko na syang kausapin dahil lalo lamang akong kinakain ng lungkot sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko. Hindi ko man sya kayang makitang umiiyak ng dahil sa akin, mas lalo kong hindi kaya kung wala akong gagawin upang matapos ang kirot sa puso ko.

Mahal ko si Janine subalit hindi kame pwede.

Gustuhin ko man siyang maging akin, hindi ko kayang isaalang-alang ang pagkakaibigan namin.

Hindi ko kayang habambuhay nalang syang maging ala-ala sa akin dahil alam kong kahit magsimula kami ng sarili naming love story, dadating ang panahong matutuldukan iyon.

Naisip kong mas mabuti pang maging magkaibigan kami hanggang sa pagtanda kaysa maging EX ko sya.

Hindi ko kayang makita syang luhaan at nasasaktan dahil kailangan ko din siyang iwan.

Pero ang mas hindi ko matagalan ay ang katotohanang pagaari sya ng iba at wala ako sa lugar para pigilan siya.

_______________________________________________

Panaginip (Bisita)

2011-07-18T15:02:00.003+03:00

Jeep.

Byahe.

Bahay.

At finally, nakuha na niya akong tignan.

_______________________________________________________

Mainit na tanghali.
Kasama ko ang mama na kumakain ng ice cream sa may veranda. Yung ice cream na uso nung bata pa tayo? Yung lasang banana split, tapos nakalagay sa popsicle stick at hugis mickey mouse? Masaya sya, kitang kita ko sa kanyang mga mata.

Maya-maya pa ay may dumaan na jeep sa harapan namin ni mama. Jeep na hindi ko matandaan kung saan ang byahe. Hindi kasi ito mabasa.

"May pera ka ba jan?" si mama.

"Alis tayo."

Madali akong pumunta sa loob ng bahay, sa kwarto ko. Nagayos at kumuha ng pamasahe para maka-alis kami ni mama. Pagkalipas ng ilang sandali ay nasa terminal na kami. Dulo na ng byahe ng jeep.

Itsurang probinsya. Maraming puno at hindi pa kunkreto ang daan. Wala ring masyadong tao sa paligid. Hindi man ako pamilyar sa lugar pero alam ng mga paa ko kung saan ako dadalhin. Sa muli kong paglingon, pababa na ako papunta sa isang bahay, hindi ko na rin kasama si mama.

Dumire-diretso ako paibaba, kahit alam kong hindi ako imbitado sa bahay na iyon. Alam ko kung sino ang hahanapin ko sa loob at alam ko rin na dun ko siya makikita.

Nandoon sya, nakaupo sa lamesa. Humihigop ng sabaw. Naka kulay asul at puti, nakasalamin. Nandoon ang nanay nya sa likod, nagsasalok ng tubig. Nagulat ako ng tignan nya ako. Hindi ko kasi akalaing mapapansin nya akong nakatingin sa kanya mula sa malayo.

Nagulat ako.

Tumakbo.

Nagtago.

Hinabol nya ako ng makita niya akong papalayo. Mabilis nya lang din akong naabutan. Hindi nya ako hinawakan, subalit may mga bagay syang inuusal na hindi ko maintindihan.

Katuloy ito ng dati kong panaginip na hindi ko na isinaletra. Akala ko kase ay wala lang yon. Hindi ko alam na magkakaron ng katuloy.

The Gift by Cecelia Ahern | Book

2011-07-17T11:49:00.006+03:00

This is a book review.

I don't know why I have been delaying myself on reading one of the best books ever made. Have I been very busy of nothing?

The Gift, a novel authored by Cecelia Ahern, is by far the best book I have ever read. I am not a book critic and neither do I make it a habit to review a book, but this one is just so awesome I had to make this book review. I don't even know why producers and film makers hadn't made a movie of it.

It is a story of friendship, of love, of family... A story all of us can relate to. It is a story about how valuable time is. It leaves us something to ponder on as the narrator finishes the story. It leaves you wondering if you have been living your life to the fullest, if you have been really happy with what you've become, of what you have achieved. It teaches you to weigh things out, of what is truly important in your life. And I cried, yeah I did. Cecelia wrote it down like you could see the scenes right before your eyes. It is absolutely a must read book.

Lou Suffern wishes he could be in two places at once. His constant battle with the clock is a sensitive issue with his wife and family.

Gabe is a homeless man who sits outside Lou's office. When Lou invites Gabe into the building and into his life, Lou's world is changed beyond all measure...

An enchanting and thoughtful Christmas story that speaks to all of us about the value of time and what is truly important in life.

"Heart-warming, emotional funny and filled with unexpected twists." -RTE Guide

"Utterly irresistible... I devoured it in one sitting." - Marian Keyes

Someday I want to be a good novelist, just like her.

I AM DEFINITELY READING THIS AGAIN... AND AGAIN... AND AGAIN...

☺

Pangako

2011-07-16T09:06:00.001+03:00

Makintab pa rin ang lalagyanang pilak.

Suot ko pa rin ang pulseras na iniabot mo noong 1st anniversary natin.

Patuloy parin ako sa pagpunta sa paborito nating tambayan.

Pangalan mo parin ang hinihintay kong lumabas kada may bagong text message na dadating.

Boses mo parin ang nais kong marinig kada ring ng telepono.

Lambing mo parin ang hinahanap-hanap ko.

Patuloy parin ako sa pagiisip sa iyo kahit na sabihan nila akong oras na para mag-move on. Alam ko namang dapat matagal ko ng ginawa yon e. Alam ko pero hindi ko pa kaya. Sabihin mo nga sa akin kung papaano ko magagawang kalimutan ang isang taong naging malaking parte ng buhay ko? Na balewalain ang mga planong unti unti kong binuo kasama ng taong iyon? Paano ko sasabihin sa sarili kong humanap ng iba kung may isang taong pilit isinisigaw ng puso ko? Madaling sabihin di ba? Pero alam mo ba kung gaano ito kahirap gawin?

Umiiyak parin ako bago matulog kapag naiisip ko ang masasayang araw nating habambuhay nalang magiging ala-ala. Hanggang dun nalang yun e. Hindi ko na madudugtungan. Kahit gaano ko pa kagustong gumawa ng mas marami pang masasayang ala-ala, hindi na pwede. Kase wala ka na para samahan akong gumawa noon.

Nami-miss na kita… Sinungaling ka, sabi mo walang iwanan. Pero nasan ka ngayon? Iniwan mo kong magisa e. Hinayaan mo ako. Sabi mo ang pagmamahal mo ay habambuhay, walang katapusan, walang ending. Pero ngayon? Ano na? Eto na ba yung sinasabi mong walang iwanan? Manloloko ka. Akala ko hindi mo ko papabayaan.

Binabasa ko pa rin ang mga sulat mong ginawa para sa akin.

Niyayakap ko parin ang unang ginagamit mo habang pinagmamasdan kitang matulog.

Plantsado parin ang mga damit mong paborito.

Yung t-shirt mong hiningi ko sayo, sya pa ring pangtulog ko.

Nami-miss na kita at mahal na mahal pa rin kita hanggang ngayon. Hindi na siguro magbabago yon. Hindi ko lang talaga siguro matanggap kung bakit mo kailangang lumisan ng maaga. Kasama mong sumakabilang buhay ang puso ko at ang mga pangarap ko para sa ating dalawa. Kung nasaan ka man ngayon, tandaan mong hindi kita lilimutin, hindi ngayon… hindi kailanman.

_____________________________________________________________

Ititigil ko muna ang 30 day challenge ko dahil nakakachallenge ang Day 22. (Picture of a meal that you have created) So wait lang muna yan, hanggang may maipagmamalaki na akong luto.

ktnxbye.

Day 16-21

2011-07-14T07:00:00.000+03:00

Nababagalan ako sa usad ng posting ng day to day kaya katulad ni Ate Ayie, sasabay sabayin ko na sa isang post. Para mabilis na! Tae lang, namimiss ko ng magpost ng iba sa blog ko!

Day 16- A picture of your favorite outfit.

Simpleng mamamayan lang po ako at plain white shirt, walking shorts, at magandang sandals lang, i can get thru the day na. Mas gusto ko kase yung kumportable ako. So there you go.

Day 17- A picture of your favorite candy.

Instant breath freshener.

Day 18- A picture of the last thing you bought.

IMAX tlga yan, sumablay lang ako sa I. Nahihiya kc ako magpicture dun e. Kulang tuloy.

Syempre hindi ko binili ang IMAX, ano ako reyna? Magiging reyna palang to ui! Chos. Ang binili ko jan e yung Nachos at popcorn na binebenta sa loob. Wala akong dalang cash e, kaya sila na sa ticket ako sa food. Mahal ng ticket kalerkei!

Day 19- A picture of your favorite cartoon character.

Sino ba namang hindi maiinlove kay Bugs Bunny? SUS!

Day 20- A picture of your pet

Meet my pets. LOLZ! Jokeeeeeeeee! Joke lang!

Si Kakai na napaka-famous na sa blog kong ito.

Day 21- A picture of your favorite food and/or drink.

Mango Milkshake

Scramble

Pritong galunggong

Pritong talong

COMFORT FOOOOOOOOOODDDD!!!! Tinitignan ko palang, nagugutom na ko. Kung maiistranded ako sa isang island kasama si Jay Contreras, sana yan ang lagi nyang ihain sa akin. Taena kahit araw-araw, buhay na ko nun!

Day 15

2011-07-13T07:03:00.002+03:00

Day 15- A picture of your zodiac sign.

'Stiggggg!

EDIT

Dahil hindi daw mawari kung anong klaseng zodiac sign ang litrato na nasa itaas, minabuti kong maghanap ng mas malinaw na ekspleneyshen ng picture. Ang kj nyo. Hahaha! :P

salamat google sa litrato.

Day 14

2011-07-12T09:06:00.005+03:00

Day 14- A picture of your favorite fast food place.

Sa Jollibeeeeeeeeeee, bida ang saraaaap.

At! Para sa aming maraming maraming gutom, ISA PANG RICE PLEASE! :D

salamat google para sa mga litrato.

Day 13

2011-07-11T07:00:00.010+03:00

Day 13- A picture of your best friend(s)

ang cute ni ning ano?

May sinabi bang isa lang? Well EFF YOU RULES!!!! haha!

I love. :)

Panaginip R18

2011-07-10T12:06:00.004+03:00

Ang susunod na mababasa ay hindi angkop sa mga immature, maarte at santo/a.

********

Hindi ko alam kung ano ang ginagawa natin sa lugar na iyon. May kama, kulay dilaw ang dingding, may tent sa loob ng kwarto at may ibang mga tao.

Maaliwalas ang paligid. Akala ko nga e, this is just one of those dreams. Yung makakalimutan ko din agad kase napaka-normal nya. But wait, there’s more!

Nagulat ako kung bakit ang tent na pilit kong binubuo ay nasa loob ng kwartong ito na kulay dilaw ang dingding. Gayunpaman, kahit masyadong inappropriate ang lugar na iyon para magcamping, pinilit kong tapusin, linisin at ayusin ang tent na naumpisahan ko na. Pumasok ako sa loob para ramadamin ang pinagpaguran kong tent. tapos lumabas na din para iappreciate naman ang ganda ng exterior nito.

Malambot ang queen size bed na may makinis na quilt. (Yezzz quilt. Lumeleveling) Masarap ang pagkakahiga ko. Palibhasa masarap ang pakiramdam ng magrelak relak sa kama habang malakas ang buga ng aircon. Nagulat ako ng biglang bahagyang gumalaw ang kama. Nakita kita. Sa may paanan ko.

Walang t-shirt.

Nakangiti.

At dahan dahang papalapit sa akin.

Natigilan ako ng bahagya habang pinagmamasdan ka.

Ramdam ko ang init habang nakatitig ka sa akin.

Maya maya pa ay nasa ibabaw na kita. Ramdam ko na ang katawan mo. Nagulat ako ng itinapat mo ang matigas mong ari sa akin. Habang nakapatong ka, naalala mong may mga tao pala sa paligid. May mga nagmamasid. “Wag ganito, makikita tayo.”

Kusang tumagilid ang katawan ko. Inusli ko ang puwitan ko at yumakap sa invisible pillow para magmukha akong sexy at yumakap ka sa likod ko. At nagtagumpay ng ang plano kong iyon. Humiga ka nga sa tabi ko at dahan dahan kang yumakap habang ikinukuskos ko ang puwitan ko sa sayo. Naramdaman kong unti unti mo ng inaalis ang shorts ko. Marahang marahan hanggang nasa bukong bukong ko na ito.

“Sandali”, bulong mo. At tumayo ka para kumuha ng tissue.

*tinininin tinininin tininin good morning! tinininin tinininin tininin good morning!*

Hindi ko alam kung bakit sa dinami-dami ng panaginip ko, ito pa ang hindi natuloy. Masakit sya sa bangs, at most especially, masakit sya sa puson.

p*tang inang alarm yan! F*CCCCCKKKKK!!!!!

Day 12

2011-07-10T07:00:00.000+03:00

Day 12- A picture of your favorite celebrity.

Ibulong mo sa hotdog ni Aljur, with feelings. Ayiiiiiiiiiii!!! ☺

Day 11

2011-07-09T07:00:00.000+03:00

Day 11- A picture of your favorite animal

Meet kakai. Ang kauna-unahan kong Persian. Mahal na mahal ko yan kahit naglalagas ang balahibo nyang leche sya. Feel na feel nyang pasadahan ang black skirt ko na sinusuot sa trabaho. Ayun, sige naman din ang pagpag ko sa service at sige rin ang liparan ng balahibo nya sa loob ng van. Pakialam ko kung merong may hika sa loob. Haha!

Animal lover kase ako at pussy (cat) ang pinaka-peyborit ko sa lahat. Unfortunately, ginive-up ko si Kakai dahil sa lecheng si Kuya Brics. Lolz. Pindot DITO mga usi.

Day 10

2011-07-08T07:00:00.001+03:00

Day 10- A picture of a random item you own.

Meron akong ganyan minus the sulat sulat at the bottom. Bigay nung dati naming Chinese guest. Kung hindi ako nagkakamali, Mr. Yousan Cheng ang pangalan nya. Amaze na amaze ako nung binigay saken yan kase parang robot. O ayun, nakatambak nalang sya sa cabinet ngayon. :))

Day 9

2011-07-07T07:28:00.001+03:00

Day 9- A picture with you and your mother.

PASS.

Wala kase akong mahalungkat na picture namin ni Mama ko. Yung mga old photo albums kase nasa Pinas. E hindi pa nagoonline yung mga kulot. Hindi ko maipascan. So ayun, nageexplain talaga ako.

Day 8

2011-07-06T07:00:00.001+03:00

Day 8- A picture of a plant/tree/flower.

14th.

Nakakamiss

2011-07-05T18:37:00.000+03:00

Namimiss ko na yung tinatawag nila ako ng ganyan.
Namimiss ko na yung pakiramdam na ako ang baby nila.
Namimiss ko na ang tawanan nilang malalakas, yung parang wala ng bukas.
Namimiss ko ng makatulog habang nakikinig ng kwentuhan nila.
Namimiss ko na ang out of towns kasama sila.
Namimiss ko ng wala akong ibang iniisip dahil andiyan sila para gawing madali ang lahat para sa akin.

Nakakamiss maging bata. yung patutulugin ka sa tanghali para daw lumaki ka. Yung pagbabawalan kang lumabas pag gabi na dahil baka kunin ka ng bumbay. Nung mga panahong ang Papa ang pinakamalakas at pinakamalaking tao sa mundo mo. Nung kayang pagalingin ng Mama ang lahat ng masakit sa'yo. Nakakamiss..

Day 7

2011-07-05T07:00:00.004+03:00

Day 7- A picture of the background that is on your

laptop/desktop.

For some reasons, may pagka-usi ako sa desktop background ng may desktop background. Siguro dahil it says a lot of things about that person.

Tingin nga ako ng sayo... hihi.

☺

Day 6

2011-07-04T07:00:00.011+03:00

Day 6- A picture of your dream house.

BACK

INTERIOR

FRONT

I wanna live in a stone house with wood interiors. Mukhang cozy kase, tag-araw man o tag-ulan. Stone house talaga? Parang stone age lang?

Well call me Ms. Flinstones, I CAN MAKE YOUR BED ROCK. Bwahahaha! =P

☺

Day 5

2011-07-03T07:00:00.003+03:00

Day 5- A picture of your favorite board game.

Lalo na kung may pustang Burgoo at DQ.

Kung hindi lang dahil sa madugang Ben, meron pa sana yang kasamang Gerry's.

Yes, I never forget. Kala mo nakalimutan ko na to ah. NEVA! :)) :))

P.S.
Alam ko mababasa ito ng kapustahan ko, pero magdedeny sya at hindi sya magcocomment. Ganun talaga pag talo, masakit tanggapin.
Parang may kasama ata itong dinner? Yung worth 3k php? *insert evil laugh here*

Day 4

2011-07-02T13:20:00.003+03:00

Day 4- A picture of a person you would want to be on a deserted island with.

Kung isang araw, unfortunately, e maiistranded ako sa isang deserted island, ang gusto kong kasama ay iyong taong magpapasaya ng bawat araw ko sa islang iyon. Gusto ko yung papatawanin ako, ie-entertain ako, kakalmahin ako pag natatakot ako at higit sa lahat gusto ko e yung handyman.

Oo lalake ang gusto kong makasama. We will build moments. Hihihi.

So without further ado, the slot for the person who I want to be in a deserted island with goes toooooooo....

Jay Contreras. Love

Day 3

2011-07-01T11:39:00.001+03:00

Day 3- A picture of something you want really badly.

Ang dami dami dami kong gustong ilagay. Tao lang ako, maraming gusto at hindi makuntento. Pero kung meron akong isang bagay na gustong gusto ngayong eksaktong oras na ito, yun e yung umuwi sa bahay namin sa Bulacan. I need a vacation. Makikipagkilitian sa anak ko at makikipag-away sa mga kulot habang tinititigan kami ng Papa para tumigil. I miss the good 'ol days.

Minsan mayroon talagang mga bagay na hindi matutumbasan ng materyal na kagamitan.

Day 2

2011-06-30T16:53:00.001+03:00

Day 2- A picture of your favorite movie.

Sara: You know, he asked me to marry him.
Chaz: He's not the first...
Sara: No, but it was the first time I wanted to say "Yes".

Lucy: There's nothing like the first kiss.

Gusto ko lang i- reiterate na nahirapan akong magdecide kung ano ang all time favorite movie ko. Feeling ko trinaydor ko si Shrek at si Po ng Kung Fu Panda at sinaktan ko ang damdamin ni Demi Moore sa pelikulang Ghost. Gusto ko ding ipagsisikan ang isa pang pelikula ni Adam Sandler na Click para ma-turn on sya saken. Sya kase ang man of my dreams. (I love you Adam)

P.S.

Naiinis ako kase kung kelan kailangan kong alalahanin ang lahat ng mga napanood kong magagandang pelikula para dito sa post na ito, saka ko naman sila hindi maalala. Kaines. Parang nananadya lang. Hayef. Nasabi ko na bang mahal ko si Adam Sandler?

Day 1

2011-06-29T11:10:00.002+03:00

Day 1- A picture of your dream car.

BMW X6 katulad ng nasa dream board ko

Volkswagen Jetta.

and

a yellow Bentley.

i have 1 word for these 3 babies.

ADORABLE.

30 Day Picture Challenge.

2011-06-29T10:41:00.000+03:00

Day 1- A picture of your dream car.
Day 2- A picture of your favorite movie.
Day 3- A picture of something you want really badly.
Day 4- A picture of a person you would want to be on a deserted island with.
Day 5- A picture of your favorite board game.
Day 6- A picture of your dream house.
Day 7- A picture of the background that is on your laptop/desktop.
Day 8- A picture of a plant/tree/flower.
Day 9- A picture with you and your mother.
Day 10- A picture of a random item you own.
Day 11- A picture of your favorite animal
Day 12- A picture of your favorite celebrity.
Day 13- A picture of your best friend(s)
Day 14- A picture of your favorite fast food place.
Day 15- A picture of your zodiac sign.
Day 16- A picture of your favorite outfit.
Day 17- A picture of your favorite candy.
Day 18- A picture of the last thing you bought.
Day 19- A picture of your favorite cartoon character.
Day 20- A picture of your pet (if you don’t have a pet, a picture of an animal that you want)
Day 21- A picture of your favorite food and/or drink.
Day 22- A picture of a meal you created.
Day 23- A picture of a word you use a lot of.
Day 24- A picture of your favorite clothing store.
Day 25- A picture of your favorite hairstyle.
Day 26- A picture of yourself a year ago.
Day 27- A picture of someone who makes you laugh the most.
Day 28- A picture of the person who knows you best.
Day 29- A picture of your favorite restaurant.
Day 30- A picture of your countries flag and/or troops

ISANG MALAKING GOOD LUCK. Galing sa pinakamamahal kong si NING.

Oo Nga Pala..

2011-06-21T17:04:00.002+03:00

Kung tutuusin, hindi pa naman kita ganoon kakilala, di ba?

Hindi ko naman inaasahan ang pagkalulong ko sayo. Pagka-lulong. Ang lalim ata noon. Hindi kase ako makahanap ng angkop na salita. Basta ang alam ko, nasanay na ako sayo, naadik kumbaga.

Intelehente. Noon pa man, malakas na ang pagkagusto ko sa mga lalaking may laman ang kukote. Isa ka sa mga taong kinakitaan ko noon. Makalaglag-panty ika nga nila. Oo, attracted ako sayo… at sa mga katangiang mayroon ka.

Madalas kitang isipin. Sa tuwing mapapatulala ako sa kawalan, ikaw lagi ang laman ng mga guni guni ko. Kung anong pakiramdam ng pagdampi balat mo sa balat ko. Kung sa papaanong paraan mo hahawakan ang kamay ko. Kung ano ang pakiramdam ng katabi kitang nakaupo sa parke habang nagtatawanan, kasabay ng marahang daloy ng hangin at nangungulimlim na araw. Kung paanong lumuha na tayong dalawa sa saya… at pagkatapos non, sabay tayong hihiga sa damo at titingin sa kalawakan habang nagpapaunahan sa paghanap ng unang bituin sa langit. Ang sarap sarap mangarap, lalo na kung ikaw at ako ang bida sa pangarap na yon.

Alam mo naman siguro kung papaanong kinukumpleto ng presensya mo ang bawat araw ko. Yung alam ko lang nga na nandiyan ka, ayos na. Minsan pa nga kahit hindi mo ko pinapasin, keri lang e. Basta alam ko lang na nandiyan ka, nasa kabilang dulo, ok na ko. Alam mo rin naman siguro kung gaano kahalaga sa akin ng mga opinyon mo at kung gaano kalaki ang tiwala ko sayo. Minsan pa nga, pakiramdam ko, sa bawat desisyon na gagawin ko, gusto ko ikukunsulta muna sayo. Oo, ganun ako kakampante sa mga salitang binibitawan mo. At alam mo rin naman siguro kung gaano ako kasaya sa tuwing may panahon ka para sa akin. Hindi ko na nga alam kung kaya ko pang lampasan ang isang araw na wala ka. Bisyo na kita e.

Natatakot ako sa nararamdaman ko para sayo...

Hindi, natatakot ako sa ideyang hindi tayo parehas ng nararamdaman… na baka ako lang ang nagbibigay ng halaga. Natatakot akong isang araw, bigla ka nalang mawawala sa buhay ko, kasing bilis ng pagdating mo.

Natatakot akong aminin sa sarili ko na hindi malayong mangyari yon.

Takot ako dahil mahalaga ka na… dahil importante ka.

Alam kong sasabihin mong nakaya ko nga noong wala ka, bakit hindi ko makakaya kung sakaling dadating ang panahon na yon?

Iba naman kase yung noon sa ngayon. Hindi na ngayon katulad ng dati. At kung papabalikin man ako sa panahong una kitang nakilala, sa panahong unang beses mo akong pinatawa at sa panahong tinanggap ko sa sarili kong mahal kita, uulitin at uulitin ko parin iyon. Wala akong isang minutong babaguhin. Dahil ilan lang iyon sa mga sandali ng buhay ko, na naramdaman kong tunay akong masaya.

Larawan galing google

*ilalarawan ko sana sa post na ito ang isang eksenang nasa utak ko habang kasama kita. Kaso masyado akong naging masaya sa daydream ko na yon na kasama ka kaya nauwi nalang sa love letter. Next time nalang yung storya, pag hindi na ako lunod sa pagkamiss ko sayo. :P

Si Papa

2011-06-18T09:22:00.008+03:00

Unang Voice Teacher: (about 3 y/o)

Nene: Papa! Kakanta, kakanta!

Papa: (kukunin ang gitara) Bahay.. kubo.. kahitttt munti. Ang halaman doon.. ay..

Nene: tali-tali!

Papa: Singkamas at…

Nene: Talong!

Papa: Sigarilyas at..

Nene: Mani!

Papa: Sitaw… Bataw…

Nene: Antaniiiiiiiii!!!!!

*****

Unang Storyteller:
(mga 3 y/o din ata)

(9:00pm. Schedule ng tulog namin yan. Bawal lumampas ng 10pm, kase hindi na daw ako lalaki)

(Nakahiga sa banig, nakatingin sa kisame)

Papa: Noong unang panahon… Madilimmmmmmmm na madilimmmmm… Nakita ni God… Tapos nalungkot sya. Sabi nya MAGKA-ROON NG LIWANAAAAG!!

Nene: Wanag…wanag..wanag…

****

Unang Driving Instructor: (4^th year highschool)

Papa: Bangon jan Nene, drive tayo.

Nene: (di na magsusuklay at itatali nalang ang buhok sabay tatakbo palabas)

Papa: Mata sa kalsada, kamay sa manibela, alerto paa sa clutch at break. Tuturo ko kung kelan papalit ng gear.

Nene: Pa, wag mo kong sisigawan pag hindi ko naintindihan ah? Baka pag nainis ka sumigaw ka, mababangga tayo.

Papa: Sige. (ngingiti ngiti)

(Pagkatapos ng ilang minuto)

Papa: O apak sa clutch, change gear.

Nene: PAPA PAPA! PAKIHAWAK MO NGA MUNA YUNG MANIBELA! ALIN NA NGA BA YUNG CLUTCH?! AYOKO NA PO!!!!

Sayang hindi ko nadala yung cassette tape na pinagrecordan nila mama at papa ng una kong kantang Bahay Kubo. Sana nasa bahay pa para pwede kong gawing ringtone.

Para sa Papa kong matiyaga, masayang kasama at mabuting Ama… Mahal kita. Maligayang Araw ng mga Tatay!

♥♥♥

Usapang Matino 01

2011-06-17T11:52:00.000+03:00

HUH? Ano daw?

Elusive Dream

2011-06-13T18:23:00.001+03:00

Bliss.

I could feel the warmth of her palm while our hands intertwined. It was the softest I have ever touched. Her fingers fit perfectly on the spaces between mine.

I was leaning against an old tree which served as witness to that picture perfect scene. She, on that little white dress that complimented her beautiful glowing skin, sat quietly beside me. The aroma of her raven-black hair filled my nostrils as she rested her head on my chest. I thought she didn’t mind my heart that beats loudly as that of a boom box… She was rather smiling than minding it. She gave out a soft audible breath which was a guarantee of her happiness as she squeezed her small hands to mine.

She shifted her head so I could see her eyes stare directly to my soul… that intense look that took my breath away and the smile that wiped away all my worries seemed to have frozen time. She parted her lips to what looks like an invitation to a passionate kiss. I obliged. I slowly lowered down my head so I could reach hers. I could feel her warm breath gently teasing my lips as her breasts pinned softly to my sides. I could smell her skin, sun kissed as it was. The strands of her hair hanged lose on the sides of her cheeks slowly brushed against me as the air carried it gently. She closed her eyes, ready to accept the sweet gesture. Her divine features struck me like lightning once again. She might not be the prettiest of all, but she was definitely the perfect one for me.

As I slowly made my way down her lips, I mumbled these words in my deepest most sincere voice. I love you. I wanted her to be reassured of what I felt towards her. I would give her only happiness. I wouldn’t hurt her. I would die for her. She’s my life. I thought of that as I, too, closed my lids and let myself be drowned on to that picture perfect scene…

I stopped… my eyes half-closed. Shivers made their way down my spine. I felt the goose bumps. She was gone.

**********

I was leaning against a wooden chair, she was far away. Her hands clung to his arms. She looked perfect on her little white dress as they strode happily away. Her hair swayed beautifully from side to side.

She looked up to the man beside him. She let out a sweet smile which was a guarantee of her happiness. He looked back and planted a long passionate kiss on her beautifully carved lips.

I felt an agonizing pinch on my heart that crushed my soul. I felt tormented. The picture perfect scene was just a mere fantasy… and her, my elusive dream.

Source

Please Reblog

2011-06-07T07:56:00.001+03:00

Baka mas madali akong magiging transformer kapag ginrab at nirepost nyo ito sa blog nyo. Malay mo, maging FX ako.

Masisisi Mo Ba Sya Kung...

2011-06-02T09:25:00.000+03:00

“Tahan na.”

Yan nanaman. Eto nanaman kame. Kung hindi ako nagkakamali ganitong ganito rin dati.

*****

San ka? Txtbk ASAP

Bhay lang. Bket?

Pnta ka d2 haus. Inom.

In 15 minutes kumakatok na ako sa pintuan ng condo mo. Alam ko na to e… hindi ka naman basta basta nagaaya ng biglaang inuman. Basta mga ganyang straight to the point mong text, alam na alam ko na yan.

“Nagdala ako ng Oishi, be-vetsinin na kita. Wala ako sa mood magiinom ngayon, may pasok ako bukas. Pasalamat ka malakas ka saken.”

Sabi ko na nga ba, paglapag na paglapag mo palang ng beer sa harap ko, may idea na ako sa nangyari sayo. Mugto na ang mata mo e. Kala mo maitatago mo sa pasala-salamin mo? Keen observer kaya ako. Kilala na kita. Kilalang kilala. Alam ko ang mga bagay na makakapagpasaya sayo. Alam ko rin ang mga bagay ng hindi mo gusto. Alam ko ang mahahalagang petsa sa buhay mo. Kita mo? Ano pang maitatago mo saken? Alam ko rin na sa mga ganitong pagkakataon, ako ang unang una mong hahanapin. Kakampi mo ko e. Kukunsintihin kita kahit ikaw ang mali. Marinig mo mang against ako sa mga desisyon mo, hindi matatapos ang araw na hindi ako o-oo sayo.

“Maghilamos ka nga muna don. Ang wasted mo. Saka bat amoy alak ka na? Kanina ka pa ba nagsimula?”

Di ka umimik. Hindi ka amoy alak. Lasing ka na.

Isang unan lang ang pagitan natin sa sofa habang nanonood tayo ng pelikula. Nakatitig ako pero hindi ako nanonood. Ikaw ang pilit kong inaaninag sa gilid ng mga mata ko. Mumunting luha ang unti unting nagkislapan. Umiiyak ka nanaman. Alam mo namang hindi ko matitiis na makita kang ganyan db?

“Halika nga dito”, sabay hila sayo papalapit sa dibdib ko. Eksaktong eksakto ang braso ko sa katawan mo. Para kang missing piece sa jigsaw puzzle ko.

“Tahan na.”

Tangina naman kase. Bakit mo ba pinahihirapan ang sarili mo? Masokista ka talaga. Puta, hindi mo ba nakikita? Ako lagi akong nandito para sayo. Hindi ka magdadalawang sabi saken. Hindi kita kayang saktan. Hindi kita papipiliin dahil lagi akong magbibigay daan para sayo. Paiyakin man kita, pinapangako kong luha yon ng kaligayahan. Hindi kita pababayaan.

Bakit ba kase hindi nalang ako ang maging choice mo? Ano bang wala saken na meron jan sa boypren mong wala namang ginawa kundi saktan ka? Pangilang beses na bang ako ang sumasalo sayo pero hindi mo ako makita? Tangina naman talaga.

Marahang paghinga at mahihinang hilik lang ang narinig ko galing sayo. Ang duwag ko. Hindi ko naman kase masabi sayo to ng nasa katinuan ka eh. Ayokong masira ang pagkakaibigan natin. Mas ok na akong nasa likod mo, kaysa naman mawala ka sa buhay ko.

****

Kathang isip na nabuo dahil sa panonood ko ng I Do ni Erich at Enchong. Naisip ko lang kung ano ang tunay na nararamdaman ni Janus.

Siya na nagmamahal ng walang kapalit. Siya na laging nandiyan para umalalay at palaging to the rescue pag naiiwang magisa at sugatan ang babaeng mahal nya.

Hindi mo naman mapipilit ang pagmamahal e. Pero may mga taong mas pinipili nalang na magmahal sa paraang masakit.

Untitled 01

2011-05-30T07:15:00.000+03:00

Nakakatawa kung bakit kita biglang naaalala. Hindi ka naman talaga ganoon ka-espesyal e. Sa totoo lang, sa maiksing panahon nating naging magkaibigan, hindi ko alam kung maituturing mo akong parte ng buhay mo.

Kanina pagsakay ko sa service, ikaw kaagad ang pumasok sa isip ko. Kaamoy kase ng sasakyan mo yung air freshener sa loob ng van. Oo, meron kang distinctive smell. Alam ko parin yun hanggang ngayon. Hindi ko makakalimutan yung kakaibang twist sa loob ng sasakyan mo. Lalaking-lalake.
Kamusta ka na nga pala? Nung nakaraang nakausap ko ang isang common friend natin, sabi nya hinahanap mo daw ako. Tinatanong mo pa nga daw kung kelan ako uuwi. Kaso sabi nya daw sayo, kung alam man nya ang eksaktong araw at oras ng uwi ko, hindi nya pa rin sasabihin sayo. Siguro kahit ako man, hindi ko ipapaalam. Wag na.

Nakakatuwa lang na sa tinagal tagal ng panahon nating walang komunikasyon, naaalala mo pa rin ako. Ilang taon na nga ba? Apat? Kelan nga ba tayo huling nagusap? Ilang lingo bago ako umalis. Sadya kong binura ang number mo sa cellphone ko. Naalala ko yung huli mong text sa akin. Sabi mo, hanapan kita ng trabaho dito. Sabi mo gusto mong magkapareho tayo ng bansa. Nainis ako noon sa totoo lang. Bakit ba susunod ka pa? Pero dahil ayaw kong umalis ng may kasamaan ng loob, ibinigay ko sayo ang email address ko. Sabi ko isend mo doon ang resume mo. Pero hindi mo ginawa. Buti nalang.

Alam mo, wala na akong maalala masyado tungkol sa iyo. Alam ko hindi naman kase tayo ganun ka-close. Basta nagkaka-kwentuhan, text-textan. Kaya nga nawiwirduhan ako ngayon kung bat bina-blog kita. Sadyang binura ng utak ko ang mga memories kasama ka. May mga bagay kase na ayaw ko ng balikan pa. Ayoko ng ungkatin, ayoko ng alalahanin. Hindi naman sa tinutuldukan ko ang pagkakaibigan natin. Andito parin naman ako, hindi palang siguro ako handang makipagusap sayo.

source

Syang Poging Tunay

2011-05-20T09:49:00.004+03:00

Rose: mreeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeen

Rose: mren

Rose: pag may namimit kang lalake

Rose: anung una mong pinapansin?

yanah: bat ka sumisigaw?

yanah: mata

BUZZ!!!

Rose: sagot naaaaaa

Rose: mata?

Rose: anu pa?

yanah: sumagot naaaaaaaaa

yanah: height

Madalas yan ang nakukuha kong sagot sa tuwing nagtatanong ako sa kung anong unang napapansin sa opposite sex. Mapa-babae o lalake, halos pare-pareho ng sagot… mata, ngiti, lips, height, kutis, kuko, boobs, pwet… mga pisikal na kaanyuhang nakakahalina sa mata.

Guilty rin naman ako sa mga bagay bagay na yan. Syempre nga naman, ang una mong mapapansin e yung visible na talaga.

Subalit, datapwat, marahil post ko ito at kung ako ang tatanungin, hindi nakikita ng mga mata ang una kong pinapansin sa taong por da pers time kong na-meet, rather, ito ay nalalanghap ng aking ilong.

Kung marunong lang akong tumambling ala cartwheel e kaya kong ikut-ikutin ang buong QC circle pag nakaka-amoy ako ng lalaking oh-so-masculine ang scent… Sekon nalang yung kung may magandang mata o may kissable lips. Nandidilim ang paningin ko at parang gusto kong magcollapse. Parang nadadala ako sa ibang dimension. Parang bigla na lang akong nagle-levitate at napupunta sa cloud nine sabay napapakanta ng ♫ Tipitipitin tipitin…♫ Nawawala ako sa ulirat at nagsasalita ako ng non-sense things. Nalalaglag ang panty ko… O, OA yon. Baka may maniwala na, pero I really am a sucker for men who smells good. Pagka-mabango kase mukhang yummy. Parang gugustuhin mong humiga sa dibdib at dumikit na parang linta sa kanya the whole day. Kung baga sa Jollibee, langhap sarap. Hihihihi.

Hindi naman necessary na umaalingasaw ang amoy mo sa buong lupain ng Pilipinas. Nakakairita yon. Hindi rin naman necessary na ang gagamitin mong pabango e singmahal ng pamasahe papuntang HK Disneyland at very often than not, less is more. Sexy yung mabangong effortless. Sexy rin yung mabangong hindi nakakasawa. At pinakasexy yung amoy na parang laging bagong ligo. In short fresh na fresh. Yung bangong mild lang pero nakakalaway. Hihi!

Ikaw? Anong una mong napapansin?

***EDIT***

maraming salamat kay Lhuloy sa award na ito. tenk yow! power yakap!

Tunay Na Kwento Ng Blogpost Mo.

2011-05-10T12:00:00.001+03:00

Mahilig ka bang magbasa ng post? Mayroon ka bang sinusubaybayang blogger? Naantig ka ba sa mga blog posts nya? Relate na relate ka ba? Ramdam mo ba ang nararamdaman nyang saya, lugkot o kilig?

Bawat manunulat ay may kanya kanyang istilo. Mayrong patula, pasalaysay, pa-cute, patawa, pa-fiction at kung ano ano pang pa-epal. Pero naisip mo ba kung ano talaga ang kwento sa likod ng blog post na iyon? Napapatigil ka ba panandalian habang binabasa mo ang akda ng paborito mong blogista? Napapangiti ka ba dahil alam mo sa sarili mong tama ang hinala mong kwento sa likod ng mapanuri, masuyo o malalim niyang mga sulatin?

Noong una akong pumasok sa mundo ng blogging, wala akong ibang gusto kundi mailabas ang mga kinikimkim kong hinanaing, mga kwentong walang kwenta, at maisa-letra ang mga magagandang karanasan sa araw-araw. Makakalimutin ako e. Kaya para hindi ko makalimutan, isinusulat ko nalang. Personal diary kumbaga. Noong naglaon at makahanap ako ng mga kachismisan at kaibigan sa pamamagitan ng online diary na ito, nagsimulang magbago ang paraan ng pagsulat ko. Natuto akong maglathala ng tula, fiction, non-fiction (pero sinasabi ko sa ibang fiction lamang iyon), love letter, at maiikling kwento. Bawat lumalabas sa blog na ito ay may pinanggalingan, o katulad nga ng palagi kong nababasa, may pinaghuhugutan.

Nagsimula rin akong matutong magbasa ng blog ng may blog. Hanggang sa napadpad ako sa mga kahali-halinang babasahin ng mga hinahangaan kong bloggero at bloggera. Sa totoo lang, noong una, hindi ko maintindihan ang mga sinusulat nila. Masyadong malalalim. Magaling ang pagkakasulat pero hey men, ang deep. Kailangan ng matinding pagiisip, bawal ang tanga, bawal ang bobo. Karaniwan kase sa mga nailalathala nila ay hindi direktang pinatatamaan ang “subject”. Double meaning kumbaga. Ihahalintulad sa ibang pangyayari, bibigyan ng ibang pangalan, gagawing katatawanan ang seryosong bagay o di kaya’y gagamit ng metaphor. Ang iba naman, gagawa ng essay. At dun bibigyan ng linaw at papaikut-ikutin ang mga tunay nilang nararamdaman. Ang galing hindi ba?

Noong naglaon at naging kaibigan ko na ang mga tao sa likod ng nakakahalina at matatalinong babasahin na ito, napuna kong unti unti ko ng naiintindihan ang nilalaman ng mga sinusulat nila. Mas madali ng magbasa, mas madali ng makarelate.

Ikaw? Ilan na ba sa mga hinahangaan mong blogero at blogera ang kaibigan mo na? Alam mo na ba ang kwento sa likod ng mga blog post nila?

Nasaan Ang Mama Mo?

2011-05-08T11:03:00.001+03:00

Simula ng sumama si mama kay Papa God, hindi ko na alam kung anong isasagot ko sa tanong na "Nasaan ang Mama mo?" Hanggang ngayon kase, hindi ko matanggap sa sarili ko na ~~patay~~ na ang mama ko. Pakiramdam ko, nagbakasyon lang sya... pero hindi sya nawala. Aaminin kong ayaw kong tanggapin. Ayaw kong aminin sa sarili kong hindi na sya babalik at hindi ko na sya makikitang buhay. Hindi ko na maririnig ang tawa nya, hindi ko na sya mahahawakan at hindi ko na sya makikitang masaya.

So, ano nga ba ang isinasagot ko pag tinatanong ako kung nasan ang Mama ko?

ANDITO, SA PUSO KO. ☺

piksyur galing saken. thanks to me.

Maligayang araw ng mga Ina sa lahat ng mga Mama! ♥

Akala ko.

2011-05-05T21:42:00.002+03:00

Ako lang pala ang naniniwala sa MAHAL KITA ∞. Akala ko dalawa tayo.

picture ni google.

Space Ball

2011-05-02T13:26:00.001+03:00

Naramdaman mo na ba yung... nasa isang lugar ka, pero parang wala ka naman talaga doon? Iba ang tanawing nakikita, iba ang mga ingay na naririnig. Alam mong naroon ka sa lugar kung saan ka eksaktong naroon, pero wala ang puso at isip mo sa lugar na iyon.

Naranasan mo na bang mautal sa gitna ng isang paguusap dahil biglang hindi mo na alam kung papaano at kung ano ang isusunod mo sa pangungusap na nasabi mo na? Bigla ka nalang matatameme, pero matatawa ka sa sarili mo.

Magaling ka bang bumuo ng imahe mula sa mga bituin na tinitingala mo tuwing gabi? Nakakakita ka ba ng mga malilit at detalyadong mga pigura habang nakatitig sa kalawakan ng kalangitan?

Nasubukan mo na bang gumawa ng sarili mong mundo na umiikot sa iisang tao? Sa kanya nakasalalay ang ikagaganda ng araw mo. Sya ang nagpapakumpleto nito.

****************

Natutunan ko kung papaanong mapapunta sayo ang diwa ko kahit milya milya pa ang pagitan ng mundo mo sa akin. Naririto ako subalit dala mo ang isip at puso ko. Nakatitig ako sa mga bagay bagay sa paligid ko ngunit imahe mo ang siyang nakikita ko. Ikaw ang nararamdaman ko.

Naranasan kong maligaw sa sarili kong mga salita noong una kitang marinig. Nalunod ako sa dami ng gusto kong sabihin at nanduong naiwan ako sa gitna ng paghahanap ng tamang salita upang isalaysay sa iyo ang mga bagay na gusto kong ibahagi. Nakakatuwang you had me lost for words.

Sa pagitan ng dingding ng distansya, kuhang kuha ng aking mga mata ang maliliit na detalye mong nabuo sa isip ko. Magaling umukit ang imahinasyon ko sa aking pagkakapikit. Abot tanaw kita... katulad ng mga bituin sa kalangitan at nangangarap akong minsan isang araw mahahagkan kita.

Dahil sayo kung bakit ako masaya... dahil sayo at sa binuo kong mundo para sa ating dalawa.

larawan galing sa google

Fearless Post 002 (Masaya Ako)

2011-04-24T07:00:00.002+03:00

Masaya ako,
Dahil sa atensyong ibinibigay mo,
Sa mga ngiting namumutawi sa mga labing ito,
Dahil sa mga panahong ikaw ang kapiling ko.

Masaya ako,
Sa mga oras na ikaw ang huling tao,
Na nakikita ng mga mata ko,
Bago humimbing,
Ang diwang tuliro.

Masaya ako,
Dahil sa pagkakataong ibinigay mo,
Na ako ay maging sa iyo.

Papaano pa ba papagandahin ng salita ang kaligayahang hatid mo? Sa totoo lang, sa tuwing gagawa ako ng ganito, nauubusan ako e. Natutulala ako sa kawalan, napapangiti ng walang dahilan. Ang sarap lang alalahanin ang lahat ng tawanan at asaran... lalo na ng lambingan. Ang sarap sariwain ng mga kwentuhan na walang katuturan... Yun na ata ang ilan sa pinakamagandang sandali ng buhay ko.

☺☺☺

**** (10:56:25 AM): e bakit ka bc? :-?

rb (10:57:06 AM): e kase busy ka ren

rb (10:57:14 AM): kung tititigan lang kita buong maghapon

rb (10:57:21 AM): lalo lang akong maiinlove sayo

**** (10:57:32 AM): :-S

rb (10:57:42 AM): e kung mahuli mo ko

rb (10:57:44 AM): jahe

☺☺☺

**** (12:10:29 PM): i love you

rb (12:10:38 PM): i love you more

☺☺☺

**** (10:31:19 PM): musta ka po

rb (10:31:45 PM): ayos lang po

**** (10:31:45 PM): nagdinner ka na ba

rb (10:31:48 PM): opo

**** (10:32:01 PM): paembrace nga muna

rb (10:32:02 PM): nakatulog ako ng marami akala ko bukas na ako magigising

**** (10:32:04 PM): namiss na kita

rb (10:32:05 PM): >:D<

**** (10:32:09 PM): >:D<

☺☺☺

**** (2:00:52 PM): alam mo bang loves kita?

**** (2:00:55 PM): ;;)

rb (2:01:06 PM): ows? baket?

**** (2:01:24 PM): kasi i can be without pretentions when i am "with you"

**** (2:01:37 PM): u can make me smile effortlessly

**** (2:01:57 PM): u can draw a smile even when am frowning

**** (2:02:12 PM): u make my day complete

**** (2:02:21 PM): or incomplete when you have less time for me

**** (2:02:33 PM): because u make me feel special

**** (2:03:48 PM): and it feels damn good

rb (2:04:14 PM): alam mo bang i love you more?

**** (2:04:19 PM): hindi

**** (2:04:22 PM): :p

rb (2:04:25 PM): o alam mo na ah

rb (2:04:26 PM): :-j

**** (2:04:28 PM): ahh ok

**** (2:04:30 PM): sige

**** (2:04:34 PM): ktnxbye

**** (2:04:38 PM): :p

☺☺☺

rb (2:08:59 PM): mahal kita

**** (2:09:18 PM): ;;)

**** (2:09:26 PM): ows? di nga? :-?

**** (2:09:31 PM): bakit? ;;)

rb (2:20:09 PM): kase i do things that i don't usually do para sayo. and you make me
happy, for what reason, hindi ko alam. basta alam ko masaya ako. saka hindi ko alam kung bakit hindi ko magawang magalit sayo

**** (2:20:39 PM): :-/

rb (2:20:55 PM): wat?

**** (2:21:28 PM): then

rb (2:24:45 PM): sabi ko naman sayo mahal kita hindi dahil may rason

rb (2:25:13 PM): kase hindi ko naman kailangan yon to make me love you

rb (2:25:24 PM): you are special not because of a certain trait

****(2:25:36 PM): hindi ba dahil gwapo ako, matalino, mayaman, makinis, kaakit akit, macho, matangkad, gwapo, pogi, attractive :-"

rb (2:25:51 PM): o sige let me choose

**** (2:26:01 PM): puta lahatin mo na

**** (2:26:03 PM): =))

rb (2:26:28 PM): bat parang paulit ulit lang yung gwapo, pogi at attractive?

rb (2:26:34 PM): wala na ba akong ibang choice?

rb (2:26:35 PM): :-j

**** (2:26:46 PM): o sige lovable

**** (2:26:47 PM): :-"

**** (2:26:51 PM): yummy

**** (2:26:53 PM): :-j

**** (2:26:55 PM): puta

**** (2:27:05 PM): ano ako cinnamon bread?

**** (2:27:07 PM): :-j

rb (2:27:15 PM): pudding

rb (2:27:16 PM): :-j

rb (2:27:19 PM): yummy yon

rb (2:27:21 PM): :-"

**** (2:27:22 PM): lumang tinapay un

**** (2:27:26 PM): yummy sa amag

**** (2:27:28 PM): :))

Sa bawat tawa at ligaya na binibigay mo, lalo akong napapamahal sa'yo.
Ang bawat kilig at galak ng syang gumuguhit ng mumunting arko sa gilid ng aking labi, lalo akong nahuhulog... at wala akong pakialam kung gaano pa kalalim ang aabutin ko, dahil sa bawat sentimetrong pumapailalim ako sa pagmamahal sayo, nagkakaron ako ng munting masasayang alaala na hindi ko malilimutan kahit kailan.

Mahal na mahal kita. At hindi ako natatakot na malaman yun ng iba. ☺

larawan galing kay google

Dear God

2011-04-22T18:22:00.001+03:00

Dear God,

Alam ko, namiss Mo ang mga sulat ko. Gusto ko sanang humingi ng sangkatutak na sorry dahil alam kong madalas na kitang makalimutan. Aminado naman akong hindi na kita nabibigyan ng atensyon nitong mga nakaraang araw. Alam kong nasasaktan ka, nagseselos din siguro, na hindi manlang kita mabigyan ng panahon. Nahihiya ako sayo, kasi alam kong hindi mo naman ako iniwan nung kailangan kita.

Naalala mo ba dati, sa tuwing may hihingin ako sayo, o meron akong secret na malupit, sinusulat ko yun sa papel tapos doon ko ikukwento lahat sayo. Minsan pa nga sa sobrang excitement, hindi ko na mabasa ang sulat ko, pero hala, sige pa rin ako sa kakasulat! Pagkatapos nun, tutupiin ko yung papel o kaya kukusutin ko, lalabas ako ng bahay, maghahanap ng lighter o kaya ng posporo, tapos susunugin ko yung papel. Hihintayin kong maabo yung sulat ko sayo… iniisip ko kase noon, makakarating sayo ang usok ng sinunog kong sulat. Sa ganung paraan, maihahatid ko sayo ang gusto kong sabihin. Masaya ako habang tinitignan kong unti unting tinatangay ng hangin ang naupos na papel. Pakiramdam ko Ikaw ang nagdadala noon. Masaya na ako sa buong araw pagkatapos kitang kwentuhan.

Lumaki na nga siguro ako.

Naging abala na ako sa mga bagay na makamundo, nagsimula na akong makalimot makipagbonding sayo. Namimiss na kita. Sorry po kung lagi nalang akong AIDS (As If Doing Something) Hindi manlang kita mabigyan ng konting minuto para kamustahin. Samantalang dati, ikaw ang pinaka-unang nakakaalam ng mga hinanakit at kaligayahan ko. Naging pre-occupied ako sa mga bagay bagay na pinaniniwalaan kong mas importante. Mas inuuna ko pa ang pakikipagbarkada, ang pakikipagchismisan.

Panginoon, salamat. Sa lahat ng pasakit at hirap na pinagdaanan mo para sa akin. Salamat sa pagbibigay at pagaalay mo ng buhay para sa ikasasalba ng kaluluwa ko. salamat sa lahat ng pagkakataong hindi mo ako kinalimutan at pinabayaan. Naging mabuti Ka sa akin pero parang hindi ko naman masuklian, kahit manlang ng kaunting sandaling pakikipag kwentuhan sa Iyo. Patawarin Mo ako, dahil hindi ako karapat dapat na tawaging anak Mo. Pero sa kabila ng marami kong nagawang kasalanan at naibigay na hinanakit sa Iyo, nandiyan Ka parin para tanggapin ako. Hindi na kita ulit kakalimutan, kahit sa mga araw na busy ako. Wag Ka ng magtampo, mahal kaya kita. ☺

“Panginoon, ako’y nabulag ng mandarayang mundo,

Ako ay patawarin Mo.

Mula ngayon, ang buhay kong ito’y iaalay Sa’yo,

Gamitin mo ako,

Gaya ng dati”

larawan galing kay google

:D

2011-04-17T11:43:00.002+03:00

Hi!

Isang po itong obligatory post.

Hindi ko alam kung bat wala akong maisulat. It's either inlove lang ako talaga o bobo ako. No more no less.

Anyway, enough with the segways. Gusto ko lang batiin ng HAPPY BIRTHDAY ang blog ko. 2 y/o na sya! yey!

mmmkeytnx.

bye!

ah oo nga pala. salamat kay kuya kiko sa pagtulong saken maglagay ng site icon para kay RB. isang nakakatats na birthday gift. salamat kuya kiko! :D

check mo naman ang site icon ko... :))

Today's One Liner

2011-04-09T07:35:00.000+03:00

When it comes to love and happiness,

there's no right or wrong thing.

It's just a battle between you and their judgement.

-Heidi Chua (Facebook Status 09-04-2011)

pic from google

Mauumay Ka

2011-04-07T05:41:00.018+03:00

That perfect smile that etched the corners of his lips,

Is one of the warmest I've ever seen,

Linked the miles that separates the oceans,

Bridged the existence of desire that I feel.

And those laughing eyes that bore holes,

Through the invisible wall of distance,

Has made their way through this longing heart,

And filled the gaps of emptiness that lingers.

Those sweet words effortlessly uttered,

With the sexiest of voice,

Sounded like the gentle gushing sea water,

Making its way to the crystal like shore.

Those long talks,

Our sweet nothings,

This lulled me till I fall asleep,

I long for you to whisper them dearly,

As I feel your breath caressing my skin.

How could I not wish for a single moment?

How could I not hope for a little time?

How could I not want you near me?

If my heart wants nothing but for you to be mine?

...

2011-04-03T11:48:00.000+03:00

For some reasons…

Parang nawalan ako ng gana magkwento.

When words can not explain what you want to say, draw.

Dear Darryl

2011-04-01T13:21:00.001+03:00

Dear Darryl,

Noong bata pa ako, kahit kailan, hindi ako binigyan ng Mama ng sulat. Ngayon, wini-wish ko na sana, ginawan nya ako ng kahit isa.

Sabi nila, you would never fully understand nor appreciate your parents until you become a parent yourself. Tama sila. Noon, galit na galit ako kay Mama sa tuwing sinasaway nya ako sa mga bagay na gusto kong gawin. Mapusok ako. Marami akong gusto, at pakiramdam ko, isa syang malaking sagabal sa paghahanap ko ng mga bagay na tunay na magpapasaya sa akin. Dati, gustong gusto ko ng lumaki at maging independent. Kung pwede lang mag-fast forward na kaagad sa future noon, ginawa ko na. Gusto ko ng mabuhay magisa. Gawin ang mga bagay na gusto kong gawin ng hindi nagpapaalam at hindi pinagagalitan. Walang nagtatanong kung saan ako pupunta at kung anong oras ako uuwi. Pero alam mo ngayon nak, lahat gagawin ko, kahit ano, maging bata lang akong ulit katulad mo. J

Hindi ko pupunuin ng magagadang salita ang sulat na ito. Hindi kita papahirapan umintindi ng mga malalalim na words. Gusto kong isipin mo na hindi ako mahirap abutin. Nanay mo ako, pero hindi ko gustong isipin mo na malayo ako sayo. Basahin mo ito na parang nagbabasa ng sulat ng isang kaibigan. Jologs? Read on.

Hindi ako perpektong tao. Marami akong pagkakamali na nagawa sa buhay ko at duon ako natuto sa mga pagkakamaling yon. Pero alam mo bang hindi ko parin masabi sa sarili ko na, I lived my life to the fullest? Takot kase ako. Lagi akong sunod sa agos. Doon lang ako lagi sa “safe side”. Ayokong magsisi kaya hindi rin ako nagte-take ng risk. Gusto ko sanang lumaki ka ng mas higit pa sa akin. Wag kang matakot magkamali anak. Lawakan mo ang imahinasyon mo. Gawin mo ang mga bagay na makakapagpasaya sayo. Chase those opportunities. Hindi ko alam kung naiintindihan mo ito pero alam ko, dadating ang panahon, you will. Paalala lang anak, alamin mo ang borderline ng tama sa mali. Kung naguguluhan ka sa mga nangyayari sa mga bagay bagay sa paligid, wag mong kakalimutan na nandidito lang ako para hingian mo ng tulong. Wag kang matakot na husgahan kita, hinding hindi ko iyon gagawin. Lapitan mo ako, naghihintay lang naman ako.

Magmahal ka at wag kang matakot na ipakita ito. Gasgasin mo ang salitang I love you, lalong lalo na sa mga taong malalapit sa’yo. Sabihin mo sa mga kaibigan mo kung gaano mo sila naaappreciate. Walang permanenteng bagay sa mundo. Ayokong magsisi ka isang araw na hindi mo nasabi ang mga salitang ito sa taong pinahahalagahan mo. Hindi karuwagan ang pagsasabi ng mahal kita bagkus, ito ay isang katapangan. Sabihin mo ito ng buong puso at ipakita mo ito sa pamamagitan ng paggawa ng mabuti. Dadating ang panahon na malalaman mo ang ibig kong sabihin.

Wag kang magmadali sa pagpasok sa isang relasyon. I-enjoy mo ang buhay mo. Masyadong malaki ang mundo, marami kang taong maaaring makikilala. Gusto kong magawa mo ang lahat mga bagay na kaya mong gawin. Ramdamin mo ang bawat yugto ng buhay mo, anak. Hindi mo na maibabalik ang mga nawala at nagdaang oras. Ang pagkakaroon ng isang karelasyon ay isang malaking responsibilidad. Alam kong magiging mahirap ito para sa iyo pagdating mo sa hustong gulang. Lahat tayo, dumadating sa ganyan. Magmamahal ka ng maling tao, masasaktan, masusugatan. Pero hindi ibig sabihin nito na dapat ka ng sumuko sa paghahanap ng tunay na pagmamahal. Masakit para sa akin na makita kang lumalaki, dahil ibig sabihin noon, mayroon ng ibang aagaw ng atensyon mo sa akin. Pero hindi ibig sabihin nito na hindi na kita gustong lumigaya. Wag mo naman akong baliwalain pag dumating ang panahon na iyon.

Pagsumikapan mo ang iyong pag-aaral. Yan lamang ang natatanging bagay na hindi maaagaw sayo. Corny yan nung narinig ko noong bata pa ako. Pero ngayon ay naiintindihan ko na ito. Sa totoo lang, unfair ang pagaaral. Sa riyalidad ng buhay, maraming nakapagtapos subalit kakaunti ang mga may trabaho. Maging madiskarte ka, dahil hindi lamang puro talino ang labanan ngayon.

Nais ko din sabihin sa iyo na ang katapangan ay nakikita sa panahon ng kabiguan. Matapang ka kapag nakaya mong bumangon sa pagkakalugmok. Matapang ka kung taas noo mong hahamunin ang pagkakataong niyuyurakan ka nila at minamata. Matapang ka kapag pinipilit mo ang sarili mong lumaban, kahit na wala kang ibang naririnig kundi paguyam. Sabi nga nila, you will never know how brave and courageous you are, until you are left with nothing but these. Hinding hindi ka magiisa sa pagsubok anak, kaya’t huwag kang matakot.

Ang pagmamahal ko sa iyo ay higit pa sa iyong inaakala. Hindi ito nasusukat, hindi naaabot ng paningin, hindi kayang sabihin ng mga labi, hindi kayang pakinggan ng tenga, hindi kayang ipaliwanag ng mga dalubhasa. Ang pagmamahal ko sa iyo ay higit kaninuman. Ikaw ang buhay ko anak. Sana sa pagdating ng panahon, matutunan mong pahalagahan ang sarili mo dahil sa ganoong paraan ay pinahahalagahan mo na rin ako. Hindi ako perpektong nanay. Ang bawat palo na matatamo mo sa akin ay hindi galit. Kung makikita kitang maglalaro ng baga ng apoy, ang paghampas ko sa kamay mo ay hindi nangangahulugang hindi kita mahal, bagkus, ito ay pagaalala na ikaw ay mapahamak. Hindi ko kayang mangyari iyon sayo. Hindi ko ito papayagan.

Marami pa akong gustong sabihin subalit mas magandang idaan ko na lang ito sa pakikipagusap sa iyo ng personal. Sana sa darating na mga panahon, muli mong balik balikan ang sulat kong ito sa iyo upang maging gabay mo. Huwag mong kakalimutang magdasal at tumawag sa Kanya. Maging mabuti kang tao sa abot ng iyong makakaya.

Andito lang lagi ang mommy. Magugunaw ang mundo, mawawala ang mga tao, subalit ang pagmamahal ko sayo… singtamis ng wine, sintatag ng sunshine. (Aegis yan, baka hindi na uso sa future)

Proud akong maging mommy mo. Ikaw ang nagbibigay saysay sa buhay ko. I love you nak! ☺

Nagmamahal ng tunay,

Mommy Yummy

(hehehe)

Sana maibigay ko ito sa kanya.

Anong Oras na?

2011-03-27T18:45:00.001+03:00

Anong oras na ba?

Madilim na sa labas, wala na din ang ingay na kanina lamang ay nakakairita. Napalitan na ng liwanag ng mga fluorescent ang sinag ng araw.

Alas diyes na.

Mabigat ang ulo ko sa hangover. Pinilit kong buhatin ang katawan ko para uminom ng tubig. Lalo lang akong nahihilo. Sa konting kibot ng katawan ko, nararamdaman ko ang unti unting pagakyat ng lahat ng kinain ko. Hindi ko kaya.

Hindi ko NA kaya.

Pinikit ko ang mata ko subalit pilit paring umalpas ang luhang kagabi lang akala ko e, naubos na. Sa sobrang dami ng naiyak ko kasabay ng pagtungga ko ng tequila, hindi ko akalaing meron pa palang natira. Akala ko sasabay ang damdamin ko sa manhid ng katawan ko. Akala ko naibuhos ko ng lahat ng sama ng loob ko, meron pa pala.

Teka, bakit nga ba ako umiiyak? Ano ba ang ineexpect ko? Ano ba ako sayo? Meron ba akong karapatang masaktan? Meron ba akong karapatang magtanong? Ano ba ang meron tayo?

Habang iniisa isa ko ang mga tanong na yan, lalo ko lang nararamdaman ang panliliit.

Tanga. Tanga talaga.

Tama sila e. Hindi dapat ako nagpadala. Hindi dapat ako nag-expect. Hindi dapat ako umasa. Kung tutuusin kasalanan ko namang lahat ito e. Para akong gagong habol ng habol sayo. Para akong siraulong nagfi-feeling. Akala ko kase meron tayong “something special” e. Akala ko lahat ng pagmamalasakit mo may meaning. Akala ko lahat ng magpapaka-sweet mo saken e hindi normal.

Akala. Akala. Puro lang pala ako ganon. Akala ko kase may patutunguhan tayo. Akala ko kase may chance na maging pareho ang nararamdaman natin. Wala akong karapatang sisihin ka sa lahat ng ito e. Ako ang may kasalanan nito. Ako ang nagbigay ng malisya. Ako ang hindi nag-ingat.

Anung oras na ba?

Oras na siguro para alisin ka sa buhay ko.

Oras na para sarili ko naman ang isipin ko.

Oras na para matuto akong pahalagahan ang mga taong nasa paligid ko.

Oras na para hindi sayo umikot ang mundo ko.

Tama na. Hindi ko na kaya.

_______________________________

Ang tagal na pala nito sa drafts ko.

***Ang nailathala sa itaas ay pawang gawa gawa lamang ng may akda 300 years na ang nakakalipas. Fiction mga kapatid.

Deym! Ang dami ko pang naka-tenggang tatapusin! Duh.

It's All Worth It

2011-03-24T19:15:00.000+03:00

No matter how far the distance is,

I'll never let you go. ♥

ang cheesy noh? ☺

Another Open Letter

2011-03-16T00:19:00.001+03:00

How many open letters have i actually done? I already lost count.

Ever dearest dearly dear,

I am positive (for the nth time) that you already know who you are. I need not mention your name.

This letter has nothing special on it. Just the same old letter that i use to give you. It may probably contain the same words that you have read and re-read for quite some time. I am sorry for blabbering too much. I know I don't make sense sometimes. Just please let me be. I just can't help but put my thoughts of you into words. I wouldn't want to forget how happy you make me. You know how bad my memory could be.

You might find it stupid why I had to put this up as a blog post rather than just giving it directly to you. I could have had emailed this. It’s just that, I would want everybody to know how lucky I am for having you. They say if you truly love someone, you would have the balls to tell it to the world. Well, here I am.

I was reading my last "pa-cute" letter to you and I couldn't help but smile. I could actually picture myself writing it. Yes, I was totally pissed off of you not wanting to give me any attention but when I started typing, all my anger vanished so I just ended up writing the things why I had to love you more. Funny how I did that whilst I have a pride that goes above my head. You lucky bastard. ☺

If ever you have gone tired of hearing this over and over again, I am sorry, but a countless THANK YOU for making my everyday complete. I couldn’t imagine me going through the day without you to make me smile. You are my very own make-up. Your sweet words that make me turn red is the best blush-on I could ever own. The way you make me feel special is the best confidence booster. You make me beautiful. A never ending thanks to you.

Your song, my LSS.

Your goodnights, my lullaby.

Your I miss you’s, my smile generator.

I love how you say my name. It’s the sexiest thing after plain black shirt and a masculine perfume.

I couldn’t remember the last time you wrote me something, I am not complaining. I just miss reading your sweet nothings.

Tawag ng Laman Part 2

2011-03-10T18:41:00.062+03:00

Pinadaan ko ang dulo ng aking mga daliri sa kanya. Mula leeg patungo sa kanyang dibdib at pababa sa kanyang tiyan. Pinatuloy ko ang paghaplos hanggang sa pusod. Maganda ang hubog ng kanyang mga kalamnan. Parang may kung anong sinusundang daan ang kanyang mumunting balahibo sa katawan. Maya maya pa’y pinalakbay ko ang aking mga daliri sa aking hita na noo’y nakatiplop sa magkabilang gilid ng kanyang balakang. Pinabalik balik ko iyon na sya naman ding nagbigay ng matinding sensyasyon sa akin. Dahan dahan kong pinaakyat ang ang aking haplos papunta sa aking dibdib...

Ang init na...

Dinama ko ang pagkilos ng sarili kong mga kamay.

Para na akong lalagnatin...

Kinulong ko sa palad ang aking dibdib upang maramdaman ko ang umbok nito. Pinisil ko ito ng mariin at namutawi sa aking labi ang isang hindi ko inaasahang daing.

“Aaaaahhhh…” nagulat ako sa tono at lakas ng boses ko.

Lalo akong nadarang sa libog sa ideyang pinanonood nya ang bawat galaw ko. Pinagmamasdan niya ang bawat pisil, ang bawat hawak at ang paminsan minsa’y pagkagat ng aking labi. Tumingala ako at saka muling pumikit. Ihinawak ko ang aking kaliwang kamay ko sa batok at saka pinagalaw ang kanan upang muli nitong lakbayin ang aking hubad na katawan...

Mula sa dibdib na hawak hawak ko kanina lang…

Pababa sa sikmura…

Patungo sa puson…

Umayos ako ng konti para magkaroon ng daan papunta sa aking hiyas. Naroon pa rin sya sa loob ko at nararamdaman kong buhay na buhay parin sya. Hindi ko sya nakikita dahil sa riin ng pagkakapikit ko subalit dinig na dinig ko ang mga ungol at mga pag-puri nya sa ginagawa kong palabas. Hindi pa man ako tapos, sinasabihan na nya akong magaling. Ramdam ko na ang basa kong kaselanan.

Madulas… halos hindi ko na maramdaman ang daliri ko sa sobrang daming likidong lumabas pero patuloy pa rin ako sa aking ginagawa.

Marahan kong hinaplos ang gitnang bahagi nito.

Eksakto… kung nasaan ang pinakamasarap na bahagi.
Ginalaw galaw ko iyon ng makailang ulit.
Mas lalo akong nabasa…

Binilisan ko ang pag himas. Wala na rin sa aking kamalayan na dahan dahan ko ng iginigiling ang bewang ko kasabay ng paglalaro ng aking kamay. Ramdam ko ang kabuuan nya. Pinuno ng pagkalalaki niya kaibuturan ko. Sagad ang pagkakabaon. Mayroon syang tinatamaang hindi ko mawari kung ano pero nanginginig ako sa sobrang sensyasyon sa tuwing nagagalaw yon. Parang namamanhid ang dulo ng mga daliri ko sa paa. Napapatingala ako ng todo at napapasabunot sa sa sarili kong buhok sa tuwing iindayog ako sa ibabaw nya. Humawak ako sa kanyang dibdib. Bumaon ang kuko ko. Hindi ko alam kung nasaktan sya... wala akong pakialam.

Muling kong ginalaw ang balakang ko... at sa pagkakataong ito, mas mabilis.

Parang akong mauubusan. Umalingaw-ngaw sa buong silid ang untugan ng aming katawan. Pumailanlang ang makamundong daing ng pagnanasa. Kasabay ng lagitgit ng malambot na katre ang masarap na pagbigkas nya sa aking pangalan. Ramdam ko ang lambing habang naririnig ko yon. Hindi ko ininda ang nangangalay kong binti. Mas malakas ang kagustuhan kong maabot ang orgasmong kanina pa gustong kumawala…

Inilapat ko ang katawan ko sa kanya at yumakap.Sya naman ang nagkusang gumalaw habang nasa ibabaw parin ako. Ramdam ko ang lakas ng paguntog ng kanyang kalamnan sa akin. Hindi sya naging mahinahon sa pagbayo… Alam kong malapit na sya… at sasabayan ko iyon.

“Ooooooooooohhhhhhhh…”

Isang mariing pisil sa puwitan ko ang naging indikasyon na naabot na nya ang rurok. Naramdaman kong muli ang kiliti na matagal ko ng hindi nararanasan. Nanghina ako sa sarap. Dinatnan ako ng pagod.

Dumilat ako at hinawi ang magulo kong buhok upang makita ko sya...

Ang magandang lalaki sa aking harapan... Sya na may may magandang labi at matangos na ilong... Sa kabila ng nagbubutil na pawis sa kanyang noo, payapa ang mukha niya sa pagkakapikit. Matagal ko syang pinagmasdan.

Hindi lamang iyon libog.

Hindi lamang tawag ng laman.

Hindi lamang para palipasin ang mainit na gabi.

Dahan dahan siyang dumilat dahil siguro sa naramdaman niyang hindi ako gumagalaw. Bago pa man sya makapagsabi ng kahit ano… nagsalita ako.

“Mahal kita.”

Larawan galing kay google.

Tawag ng Laman

2011-03-06T21:23:00.003+03:00

Bahagya akong tumingala upang habulin ang aking hininga. Sa ganoong posisyon, ramdam na ramdam ko ang mainit nyang hiningang halos humahangos. Namutawi ang mahina at malalim nyang ungol sa pagkalas ng aming mga labi. Bagsak ang aking magulong buhok sa unan kung saan sya nakahiga. Nasa sahig na ang kulay puti kong sando at pantalon habang nakakalat sa kung saan ang aming mga panloob. Nasa ibabaw na nya ako ngayon at kita ko ang bawat reaksyong hindi maikubli ng kanyang mukha sa bawat galaw na ginagawa ko. Nakakabighani siyang talaga. Lalaking lalaki ang kayang mukha. Moreno, matangos na ilong, magandang labi.

Nakakalibog.

Muli kong ginalaw ang bewang ko. Marahan akong umindayog. Kumilos ako ng paikot habang niraramdam ko sya sa loob ko. Dahan dahan… habang halos isang sentimetro lang ang layo ng kanyang bibig sa akin… Pumikit ako ng mariin. Ang bawat pagsayaw ng aking balakang ay sinasabayan niya ng malalambing na daing. Sa bawat tunog na naririnig ko galing sa kaniya, mas lalong halo halong sensyasyon ang aking nadarama.

Nanginig ang braso kong nagsisilbing suporta ng aking katawan upang magkaron ng konting espasyo sa pagitan ng dibdib naming dalawa. Mainit ang pakiramdam ko kahit na malakas ang buga ng aircon. Nagbubutil na ang mumunting pawis sa pagitan ng sarili kong dibdib. Lumiyad siya na para bang malapit na nyang maabot ang rurok. Tumigil ako.

Wag muna…

Hindi pa…

Mamaya na…

Dumilat siya.

Inangat ko ang aking katawan upang makita nya ang bawat kurba nito. Tumambad sa kanya ang hubad kong kaselanan. Nakita ko ang pagkamangha sa kanyang mukha… Napako ang kanyang paningin sa naghuhumidig kong kambal. Akma syang bumangon upang ito ay halikan ngunit pinigilan ko sya. Hinawakan ko ang magkabila niyang kamay at dinaganan ito habang unti unti kong inilapit ang mukha ko sa kanyang kaliwang tenga. Sinigurado kong tatama ng marahan ang labi ko sa puno nito at saka bumulong…

“Gusto kong manood ka.”

Muli akong bumangon… sa pagkakataong ito, ngumiti ako. Itinaas niya ang dalawa niyang kamay at inunanan ang kanyang palad. Handa na siyang manood.

Itutuloy.

PART 2